werger ji erebî: Brahîm Mehmûd
Hinrî Tşarlz Bokoviskî, yek ji nivîserên navdar yên kurtçîrokê li Emrîka, û ew bi xwe elmaniye,” dayikbûna wî di sala 1920an de li elmaniya, û li Emrîka koça dawî kir, di sala 1996an ” de . Destpêka brosêsa wî ji temenê ” 24 ” salî de bû, dema çîreoka xwe ya yekem weşand, û bi serneket taku derbasbû cîhana wêjeyê, û gellek azarî dîtin, ku demek dirêj ji jiyana wî pêre man, ta gihaşte ” 49 ” salan ji temenê xwe, ku wê demê piraniyê berhemên xwe weşandin di rojnameya ” Blak Sfaro “de.
Weşangêrê wî Firlingîtî nivîsiyên wî civandin di yek pirtûk de di bin navê ” kalemêrek rûşuştî “, ku gellek deng pêxist. Di nivîsiyê xwe li ser belengazî, yekîtî, hingivtinan ku jiyana kesan wêrandike bi şêweyekî henekpekirin ku ken û xemgînî li xwe digre.
Ji gotinên wî yên herî navdar:
-Jiyan hew kêşeye û bes.
– Gellek şaş tême têghiştin û ez ne je hezkirên rêkdîtiname.
– Çi te hiştiyî zindî? Nivîsandin.
– Naxwazim ez çêkiriyê civakêbim.
-Evîn hestiyên min hûrdike û ez dikenim.
– Em bicarekê jihevdûrdiketin her heftî carek.
– Șêrînên min: Bi jiyana ku wê rojekê ji dest me here werin dagirtin.
– Hertim tenêbûm û ez li gel hogiriya hemeyanbûm.
– Eger tu dixwazî hewldanê, hewldan bik bi hemî hineriyên xwe.
Jiyan mirov jihev dixe, dirizîne..Lê sibe, wê rojek baştir be.
– Dem ji bo tiştên bê giyan li nig min tune ye.
– Dojeh, ewe ye ku tu wê bikî dojeh.
– Ya di dilê te ji salan ve, tu zindandikî, û di roja ku tipeqehê tu bi xwe dibî teres.
-Cih tije mask dibe, û kenên renga reng, û gellek gellet ji ne tiştekî.
– ji mkn têbigihê, ez ne wek zanê kevn,dînîtiya min li nig mine, û ez di rehendek di dijîm.
– Koletî hîç ranebûye, lê hew berfireh bûye daku hemî regezan li xwebigre.
– Hişyarbin ji wan kesên ku li komên reştarî digerin çiko ew bê nirx in.
– Tiştek nîne ku ez bibêjim bêyî ku wateyek din diyar neke lewra min biryar da ez bê dengbim.
– Çendîn pêdiviyên min hidek bin hestdikim ku ez çaktirim.
– Bo min saneye bexteweriya min, kêşe di yên man ji cîhanê .
– Hişyarbin ji zaneyan…Hişyarbin ewên ku timî pirtûkan dixwînin.
– Bilîmetî dibe ku şiyana gotina tiştekî kûr bi şêweyek hesan be.
– Eger tu wel didî de biçe da dawî, yan dest pê nek.
-Hertim ez tiştan bi xwe redihilgirim, daku ez neçar nebim bo dîtina mirovan û axaftin bi wan re.
– Ez ji mirovan nifret dibim? Ez ji wan nifret nabim, tenha ez hestdibim bi hesteke çaktir dema ku ne nêzî min in.
– Bi rastî, û li gel çi tiştê ku rû dide, kêşeya min ya sereke di hewldana min ku dîn nebim.
– Hew min xwest ez bi te re bim.. Ew bi vê senayê , û vê pirsgirêkê ye.
– Li nig min bextweriyek hebû ji hemiya bêtir, ew erênî û dilgirtî bûn, ez ne erênî û bextwer bûm.
– Tengijandin bi xwe ancama hêza kêm bo jiyana nîv kelepçên diyarkirî ji vê rika bê oxir.
– Eger tu mirovekî bixapîne, wateya wê ku ew hoveke, lê bi wateya ku baweriya wî bi te hat bêtirî ku lê hêjayî.
– Zilamê herî xurt, ewê ku bi bi serê xwe,ji derve tiştek tune ye ji çêkerek mezin ji hovîtiyê pêve, û tevlêbûna hovan bi hovana re, ev hemî tişte.
Ji gotinên wî yên herî navdar:
-Jiyan hew kêşeye û bes.
– Gellek şaş tême têghiştin û ez ne je hezkirên rêkdîtiname.
– Çi te hiştiyî zindî? Nivîsandin.
– Naxwazim ez çêkiriyê civakêbim.
-Evîn hestiyên min hûrdike û ez dikenim.
– Em bicarekê jihevdûrdiketin her heftî carek.
– Șêrînên min: Bi jiyana ku wê rojekê ji dest me here werin dagirtin.
– Hertim tenêbûm û ez li gel hogiriya hemeyanbûm.
– Eger tu dixwazî hewldanê, hewldan bik bi hemî hineriyên xwe.
Jiyan mirov jihev dixe, dirizîne..Lê sibe, wê rojek baştir be.
– Dem ji bo tiştên bê giyan li nig min tune ye.
– Dojeh, ewe ye ku tu wê bikî dojeh.
– Ya di dilê te ji salan ve, tu zindandikî, û di roja ku tipeqehê tu bi xwe dibî teres.
-Cih tije mask dibe, û kenên renga reng, û gellek gellet ji ne tiştekî.
– ji mkn têbigihê, ez ne wek zanê kevn,dînîtiya min li nig mine, û ez di rehendek di dijîm.
– Koletî hîç ranebûye, lê hew berfireh bûye daku hemî regezan li xwebigre.
– Hişyarbin ji wan kesên ku li komên reştarî digerin çiko ew bê nirx in.
– Tiştek nîne ku ez bibêjim bêyî ku wateyek din diyar neke lewra min biryar da ez bê dengbim.
– Çendîn pêdiviyên min hidek bin hestdikim ku ez çaktirim.
– Bo min saneye bexteweriya min, kêşe di yên man ji cîhanê .
– Hişyarbin ji zaneyan…Hişyarbin ewên ku timî pirtûkan dixwînin.
– Bilîmetî dibe ku şiyana gotina tiştekî kûr bi şêweyek hesan be.
– Eger tu wel didî de biçe da dawî, yan dest pê nek.
-Hertim ez tiştan bi xwe redihilgirim, daku ez neçar nebim bo dîtina mirovan û axaftin bi wan re.
– Ez ji mirovan nifret dibim? Ez ji wan nifret nabim, tenha ez hestdibim bi hesteke çaktir dema ku ne nêzî min in.
– Bi rastî, û li gel çi tiştê ku rû dide, kêşeya min ya sereke di hewldana min ku dîn nebim.
– Hew min xwest ez bi te re bim.. Ew bi vê senayê , û vê pirsgirêkê ye.
– Li nig min bextweriyek hebû ji hemiya bêtir, ew erênî û dilgirtî bûn, ez ne erênî û bextwer bûm.
– Tengijandin bi xwe ancama hêza kêm bo jiyana nîv kelepçên diyarkirî ji vê rika bê oxir.
– Eger tu mirovekî bixapîne, wateya wê ku ew hoveke, lê bi wateya ku baweriya wî bi te hat bêtirî ku lê hêjayî.
– Zilamê herî xurt, ewê ku bi bi serê xwe,ji derve tiştek tune ye ji çêkerek mezin ji hovîtiyê pêve, û tevlêbûna hovan bi hovana re, ev hemî tişte.
Malpera : www.almrsal.com/post/24ê tebaxa 2017an
