Reşad ŞerefKeleş mirovekî cotyare, ji gundên Aliya ye, zinara reş li ser danî mîna sedên cotyarên deverê, mala wî koçbû, li paytextê cî girt, lê xweşiya bajêr, avahiyên bilind, pirbûna kar û pera, hezkirina wî ji welêt re neguherî û nayê guhertin .
Tiliyên wî tim bêriya das û qeynaxan dikir, çavên wî bêriya şikêr, şikeft û çiyan dikr, û hestê wî bi bêhna nanê sêlê, yê ku bi destê hevjîna wî dihate sohtin, bêhna lal û xeçxecokan ji beyarên gund, bêhna pûng û qûzikên ji dehla başûrî gund dibarî, her gavê serê wî gêj dikir .
Meh .. sal derbasbûn, ev wêne li pêş çavên Keleş, nehatin guhertin. Digot : Cara pêşîn dema zeviya me hate birrîn, pozdeqandî serê payîzê gurbûn gundên me.
Xwe amade kiribûn, ko me bê par bihêlin, lê piştî xort û mêr ji deverê dûrkirin, keç û jinan bi das, çakûç û bêran.. êrîşî li wan kirin, tirsonek bê dest hilanîn şûn de zîvirîn, wê salê verêja xwe hilanîn ,
Sala din, tuxmê sitemê careke din li wan vegerîn, bi turimpêl û çekên leşkerî hawîrdorê zeviyan girtin, her mirovek di cihê xwe de şêt ma, bê hêvî .
Keleş weku gelek mişextiya diramiya, eger em nevegerin, wê me ji kokê ve hilînin ! . Ev rastî ji hişê wan dûr nedibû, ev zinara ko li dora me pêçayî, divê bête çirandin û çare jê re hebe .
Komeleke ramyarî avakirin, û biryar dan ko careke din vegerin ser qada xwe. çaxê dagîrkeran ev biryar bihîstin, gund berdan û li cihekî din gundê xwe avakirin .
reshad2008@hotmail.de
