Dîdar: Demhat DêrikîMizgîn Ebdilmecîd ku xelka Efrîna rengîn e, li amoşgehên Helebê xwendiye û di sala 1989an de bûye mamosteya mûzîkê û 3ê salan di karê mamosteyatiyê de maye. Û di sala 1993an de koçî welatê Elmaniya dibe.
Ez li ser dengê diya xwe (Nazlî Xelîl) mezin bûm û dengê wê her tim di guhê min de bû. Mal bi dengê wê şiyar dibû, bi teybet stranên çiyayî digotin wekû, Memê Alan. Diya min ti car ne çû bû dibistanê, lê mala wê her dem vekirîbû ji hunermend û nivîskaran re, mala me wek salonek kulturê bû (ji ber ku muzik, huner, û helbest timî hebû) bi naskirina Cegerxwîn ew gelek bi hunerê ve hat giredan. Ez di malek wisa de bi stran û helbest û kultur mezin bûm. Û min jî ji mûzîkê hez kir.
Huner hunere çi şano be çi stran be ji hev cuda nabin. Û min jî xwest ez carekê di şano de xwe ezmûn bikim.
Stranen keven ew kultura wek û kultura kurdan pir dewlemend e, kaniyek pir mezin e , stranen nû piştî (pop û rock) di warê ( ritim) de, stran bêtir xemilî û bi rengekî nû hate çêkirin.
Her lîstikvan gringe ku rola xwe baş nas bike û pêve were girêdan, û divê yekê da rola herî mezin ya rêjisore, ji ber ku ew zane derfetên listikvanan çi ne.
Şano mirov roleke pêşkeş dike, û divî karî de têkilî bi gel re rû bi rû heya û hêza lîstikvan li ser dikê tê xuyakirin, ji ber ku şano ne mîna sînema û TV ye , lê stranan hunerk teybete, gerek însan ritim û tebeqê wenda neke. Tevî ku gelek şanogerî di stranê de jî heye.
Lê disa ez dibêjim huner bi hev ve girêdayî ye.
Di her alî de astangî hene lê eger rol dikeve xizmeta kar de, astangî tune ne û tu carî şerm nakim rolekê bilizim eger di sînorê kulture kurdan de be.
Ne. Tu carin em nikarin karekî hunerî bikin heger ne azad be.
Şano gerk jiyanê rast bîne meydanê, û hemî tiştên ne rast rexne bike.
Di warê şano de berhemek nû heya binavê (Xaniykî kirê) ya Derhêner Kawa Şêxê ye, û di TV karekî bi navê ( kaniya evînan ) ya rêjisor Jasim wezirî

Şîrove (0)