Êvarên tenahîyê…

Hozan Girkundê

Bûye demek..
Di lerizim ji cemeda
Bê rîkirinê….
Gulîyaên tenahîyê

Li keştîya şevê
Siwara dibim…
Ji pêsîra bê dengîyê
Talîya jînê di mêjim…
Nîgaşên wêneyên te
Min davêjin asoyekî 
Dûr….
Min di paxila peyvande
Wenda dike
Bi dil germî laşê min
Him bêz dike…
Mîna zevîyke tî 
Xwe tev li dînbûna
Sînga teyî buharî  dikim
Hestên teyî evînî  bi nazdarî
Li çola dilê min
Di çêrin…
Evîn canê…
Bûe demek
Ez û tenahîyê
Landikê dûrîyê
Di lorînim…
Û qevdên kulîlkan
Li bejna helbestan
Dikim….
Bihna êvarên gundê xwe
Yên ko ji demek dirêj
Min bîn ne kiribû…
Ji nûve ez vedgerînim..
Heye demek
Xewî ji çavan di qewrînim
Şev bihêrkên bîr anînan
Di xewyêde dibînim
Ez û şevên dil sar
Bi hevre şiyar di mînin
Sibe tê dibûre roj
Dem jmêrên êşn
Bi rê dixînim 
Tenê li dergehên 
Hêvîyan didim 
Gelo heye ko ez
Vê kovanê ji dil derînim
Evîn canê…
Rojekê tu dibe şepolek
Li kenarê dil dixîne
Û rojekê tu dibe aramek
Hiş û bala min dikşîne
Û rojekê tu dibe çivîkek
Kev çîya dil datîne
Û rojekê tu dibe meyek
Peyalên lêvê t min dinoşîne
Evîn canê…
Dê ka were dîwarê
Qonaxê bi herfîne
Ji êşên salên bûrarandî
Ji devên helbestan
Ji kêşyên keseran
Ji lîstokên xapandinê
Min ji xwere birevîne
Min ji xwere birevîne