Mecaza tewş

Helbest: Hoşeng Osê

Werger: Alan Hemo

Memikên wê mishef û perestgeha min e,

Û destên min î dîn ku jê bêhêvî me, tim bisûndin di nîvê şevê de

Bêxilafe ji soza xwe û şan li ser memikê, bigef û tolaz e.

Ez im ê dema dibûre û bê rabûrîn

Fermana qederê lê tine, û bê ferman e.

Min tine mal ku bayê bi jehrî wî jê biqewitîne

û şev ji min re mey û çavên wê meyxan û peyal û dîdarî ye

min heye bêrîkirinek ku ji pêdiviya min pirtir e,

û wê heye ku bertelef bike.

Sêvekê li ser zikê wê nîgar dikim

û li ser pişta wê Nîleke bi xumxum.

Li ser çiva memika çepê efsûneyekê dinivîsim,

û li ser a rastê mêşhingivînekê nîgar dikim.

Û ew gula ku bi hezar xunc û du hezar xweşbêhnî

Çîrok û derwên ku kom kirine bidomahîk nabin

Mecaza bê pesin û nefret û dijûnên wê ji min re dibêje,

wê hembêz dikim,

û destên wê berî hinark û lêvan maç dikim.

Bi hezkirinê wê dikujim, û bi bêguhdayîna xwe wê zindî dikim.

Kes min nas nake lê ez nas dikim çawa zeriyên xwe derman bikim,

Kesnezaniyeke ez dizanim.

Ne qusûrî ye tewş û bêhaviltiya min,

qusûrî ew e ku bang li min bibe û ez bêbersiv bim.