Tengezar Marînî
Rojeke bi serê xwe bû,
roja min tu dîtî,
ji bo yek dilopa baranê:
neynikê demên teng,
demên kurt, ji axê re vala kirin.
Sal çûn û hatin,
xewna min
di bîrdankan de asê ma..
Kesek nema dizane, çi bû.
Ronahî zirav bû, zuha bû
hîna çirûskên tûj hene
Rûyê welatekî şahîk dikin
Asîman..
bi ser te de hate xwarê
di bîrdankan de asê ma..
Kesek nema dizane, çi bû.
Ronahî zirav bû, zuha bû
hîna çirûskên tûj hene
Rûyê welatekî şahîk dikin
Asîman..
bi ser te de hate xwarê
Neynik giştî bû,
çavek bi kurtahî dinihêrî
qeremên min li hev ketin,
cênîka min lêxist,
dirêj-kurt
dirêj
Ji nişka ve,
ewran sîmfoniyeke operalî
ji lerzînên mêjî nîgar kir.
Awira te bêriya semaya
Ser lêvên min kiribû
Te pir tişt dizanîn,
çawa pirça min weşiya,
lerza bê, lêdana dilê min
bi dûkêl û mija spêdê re
di nav leylanê de
beriya hespê derya diyar bibe.
Tu lîstî,
tu li bilindahiyan ewrên bê ba perwerde dikirin
Hilkişiyayî,
carinan li ber pêlên germê,
ji nerazîbûna kêvir,
dilşikestî,
li dora dûmana cixareyê dizîvirî..
