Bavê Zozanê
Bi rastî dema navê hunermendê bala Mihemed Şêxo tê gotobêjkirin yek ser deşt û çiyayê Kurdistanê tê ber çavê me, yan jî – ey felek bo te dinalim bo çi nêrgiz çilmisîn – dikeve guhê me
Bêguman merov tar û mar di be di bin wî barê kul û xemên ku Mihemed Şêxo çil salî bi xwîn û rondikê xwe av didan wisa bi bihna wan şêniyan wan kulan wan xeman awazên xwe di hûna û dirêst ,bihna kezeba wî tevlî endekoyên kurdistanê dibû loma me serxweş dike di wê kelaha xwede..
Jiyana wî mîna ava mezin tev kêferat bû
Serê xwe qet ji dijmin re ne diçimand,
Mihemed Şêxo xwedanê helwesteke bê hampa bû ,xwe û zarokên xwe terxanî welatê xwe kiribûn,loma jiyana xwe tev li penaberiyê qedand ta ku gihişte Mehabad ê kaniya xwîna şehîdan li rojhilatê kurdistanê.
Carekê ji hevjîna wî pirsên ma Mihemed Şêxo gelek êşkenca ,girtin û zindan dîtine,diya Felek got:Mihemed Şêxo di jiyana xwede pêvî girtin û lêdan ê rastî tiştinî mestir ji van hatiye…
Dikarim bêjim kû Mihemed Şêxo Pêşmergê strana kurdî bû wisa jî melhema birîna netewiyetê bû ,guhdarvanên wî ,xwe û herçar parçê Kurdistanê di stranê wî de didîtin,bihna nexweşan di anî ber wan ,hêviyên kalan xweş û bihêztir dikir.
Gotinên stranên wî neqandî bûn lê ewî bi deng û awazên xwe ew gotin û helbest bi şewq û rehnî tir dikirn.
wek hatiye gotin yê mezin û çak zû ji vê cihanê bardike dêmek M.Ş mezin û çak û bê hampa bû…
Mezin jiya ,mir mezintir bû,
Naxwazim dirêj kim M.Ş afsan bû,jiyana wî afsan bû, zewaca wî afsan bû stranên wî afsan bûn.
Di dawiyê de sersaxiyê wisa jî parastin û serkeftinê bo zarok û hevjîn û malbata nemir Mihemed Şêxoez ddixwazin,her wiha ez hêvî dikin ji yezdanê dilovan ku gora nemir M.Ş bike parçek ji buhişta xweya rengîn.
