Pîrozbahiya Min ji 25 Saliya Weşanxaneya AVESTA re

Konê Reş

  Ji mêj ve, ez pirtûkên weşanxaneya (Avesta) dişopînim û dixwînim, çend carekî ez û xwediyê wê mamoste Abdullah Keskîn bi hev re axifîne û me çend rojên xweş di festîvala Seydayê Cegerxwîn de sala 2008an li Hewlêrê bi hev re derbas kirine.. Herwiha min li wê hevpeyvîna bi navê (Pencemor) ya ku mamoste Kawa Emîn pê re kiriye guhdarî kiriye.. Anku ez pak serwextî kar û xebata wî me. Di van 25 salên dawî de û dikarim bibêjim ji berî 25 salan ve jî, ji heyamê weşandina wê hejmara (sêwî) ji rojnameya (Rojname) û rojnameya (Welat) ve wî nas dikim.

Ji çend salan ve her ku pirtûkek bi berhemên Bedirxaniyan di Avesta de tê weşandin, mîrzade Sînemxan Bedirxan min agahdar dike û ji min re dişîne û dibêje; Abdullah ev pirtûka bavê min an ev pirtûka mamê min jî çap kiriye.. Hingî çendî kêfa min tê û bi wê kêfê re Mîr Celadet Bedirxan û (Kitêbxaneya Hawarê) têne bîra min.. Di baweriya min de, eger Kitêbxaneya Hawarê yekemîn weşanxaneye kurdî be, weşanxaneya Avesta berdewamiya wê ye. Ne wilo tenê, berdewamiya wan komeyeyên ku di destpêka çerxê dîstan de li Stenbolê hatine avakirin û kovar û rojnameyên pêşî weşandine wek komeleya (Hevkarî û Pêşketina Kurdî/ Kurd Teavun ve Tereqqî Cemiyetî) di sala 1908an de.. Roja îro weşanxaneya (Avesta) li Stenbolê nav û dengê Emîn Alî Bedirxan, Şêx Abdulqadirê Nehrî, Şerîf Paşa, Ehmed Zuelkefel, Omerê Cemîl Paşa û yên mayî ye..  Û hêviyên wan pêk tîne..
Hebûna vê weşanxaneyê û yên wek wê ku berhemên nivîskarên kurdan çap dikin, xweş piştgirî û navtêdane ji hezkirina zimanê kurdî re.. Erê Avesta pêşketgiriye ji zimanê kurdî re, dehifdane ku kurd bi zimanê xwe bixwînin û binivîsînin û ji zimanê xwe fedî nekin. Ji rexekî din ve, pirtûkên ku di vê weşanxaneyê çap dibin nameyeke ji biyaniyan re ku zimanê kurdî zimanê pexşanê ye jî, ne tenê zimanê helbestê ye û ne kêmî zimanê tirkî, erebî û farisî ye..
Di baweriya min de ev weşanxane bi temenê xwe, ji dirêjtirîn temene di nav weşanxaneyên kurdî de..
Tev astengî, kelem û dijwariyên ku di pêş xwediyê vê weşanxaneyê hatine danîn, çi li Amedê be û çi li Stenbolê be, ew bê hêvî nebûye û bi vîn û îradeyeke qewîn karê xwe berdewam kiriye û dike.. Ev yek ne tiştekî hêsan e, barekî zor giran e.. Ma çilo ew  nehêja ye pesin û şabaşiyê..
Belê normale ku şerê vê weşanxaneyê û xwediyê wê bibe..! Mane em kurd in..! Berî çend salan min bihîst ku pirtûkxaneya vê weşanxaneyê li Amedê hatiye şewitandin, min di dilê xwe de got normal e! û ev gotina Mîr Dr. Kamîran Bedirxan hat bîra min: (Da ku tu kurdekî resen be, ew hunereke zor çetin û dijwar e).
Ez ji dil û can 25 saliya damezirandina weşanxaneya AVESTA pîroz û bimbarek dikim, berdewamiya wê hêviya min e û tenduristiyek çak ji kak Abdullah Keskîn re hêvî dikim.
Qamişlo 17/2/2020

شارك المقال :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

اقرأ أيضاً ...

Li gorî PDKT’ê, avakirina ku bi navê “Bakur-Rojhilata Sûriyê” tê binavkirin, projeyeke ewlehiyê ya derbasdar û taktîkî ye ku bi pêşengiya Dewletên Yekbûyî yên Amerîkayê hatiye şekilandin. Ev proje di tu qonaxê de mafên neteweyî yên gelê Kurd bi awayekî stratejîk û siyasal garantî nekiriye. Ji ber vê yekê, ku îro pêvajoyekî şikestinê…

Bizava Aştîya Navxweyî (BAN) sazîyeka sivîl e ku ji rewşenbîr, mafnas û akademîsyenên li Kurdistanê û dîyasporayê ne, pêk hatîye; bûyerên xeternak ku li taxên kurdnişîn ên Şêx Meqsûd û Eşrefîyeyê di van rojên dawî da pêk hatin, ji nêz ve dişopîne û bı tundi şermezar dike.
Di van bûyeran da, ev taxên kurdnişîn bi tank…

Mihemed Hemo

Kê ji dil de hezkiribe, êdî bawer nake ku xeraptrîn; jiyana cengêye.

Raste! Şer dikare laşan bêxîne, lê hezkirin jî dikare, rûmetê bêxîne.

Hezkirin di welatê me de wek Çokelatê erzan e: bi kaxetên ciwan tên pêçan, lê zû bi meran de vedidin; li şûna ku merov dilxweş bik, merov dicersîne.

Ger merov bi qurbaniyên evînê hest bibe, hêstirên xwe ji qurbanên qeza û cengan re namînin.

Demekê min kompaniyek li Hewlêrê bi rê ve dibir. Karmendekî me li deriyê min da û got:

Mamoste, keçek Sûrî bi tenê ye, doza kar dike.

Min got:

Başe, ger wisa ye, guneh e, bila kar bike!

Turbîlekê bide dest wê xortê di metbexê de û metbexê bide destê keçikê!

Min jî wisa, bi dilnermî, kompaniyê bi rê ve dibir; ne bi duristî.

Roja din ez çûm kar. Gava ez ketim deriyê bîroya xwe, min dît her tişt pak û li hevhatiye. Ez pêhest bûm ku destekî nû ketîye nivîsgeha min. Min ji karmendekê re got:

Çi bi nivîsgeha min hatî?

Wê bi berkenkî şermokî got:

Ew keça Sûrî ya ku nû ketîye kar, pak kirî.

Hîn em daxfîn. Wê karmenda nû qehwe ji me re anî.

Fewaz EBDÊ

Em hîn jî li ser rêçikên xwaromaro dimeşin,

Em û rekeh li hev banîne

Çi rengê wê be

Bi çi şêweyî be;

çi ji hesinê neteweyî

û çi ji zêrê olî be.

Lê em ;

Em…