Rev û revbez mera anî;
Kuncê hêmin me bû hesret!
Doşeka me bû axa sar,
Lihêf esman, balgî zinar;
Xewên şevan me bûn hesret!
Serê gul, rihanan birîn;
Defn û kefen me bû hesret!
Keç û bûkên me revandin;
Hewar, gazî me bû hesret!
Girte ser rûyê Şengalê;
Derfeta şînê bû hesret!
Devziha man mirovên me;
Şîrê zarokan bû hesret!
Perîşan bûn serê çiyan;
Nanê tisî me bû hesret!
Termê zarokan ser milan;
Axa welat me bû hesret!
Li ser axa şaristanan;
Mirovahî me bû hesret!
Di bin çadirên bêkêr da;
Serşok û şûştin bû hesret!
Zarokan xwandin ji dest dan;
Pênûs û lênûs bû hesret!
Gelo ka Qeymezê Êzdî?
Mêrên mêrxas me bûn hesret!
Gelo ka berxwedana me?
Îro cî, war me bûn hesret!
Û bibin mertalên zindî;
Lewra hebûn me bû hesret!
Rizgar kin hêlîna welat;
Lewra jiyan me bû hesret!
Senar
Mûsa Qulîkî Mîlan
16 Desember 2014

Şîrove (0)