PENABER

Salih Cango

Dema Dayik Rondikên xwe
Di Landika Hêvîyan de dilorînin
Û liber bayê Payîza Welat
Xewnên xwe di dêrin û dibarînin…!

Wê çaxê Evîna te …
Di Dilê minde hişyar dibê
Û ez liber Pêlên lehiya Hêsirên Dayikan bê Serî diçim
Welatê min…
Îro ji te dûrim
Weke Çûkekî çengo kirî di Zivistaneke tarîde
Bê Hêlîn mame…!
Lê ez bûme şivanek liber xewnên vegera xwe
Li himêza Axa tede
Ew Axa kû xewnên pakrewanan himêz dike…!
Ew xewnên kû di Landika şiyarya xwde wan dilorînim
Û bi germîya dilopên xwîna xwe wan di parêzim
Ji qirra tenêbûnê…!

AAAx …
Ji vê tenê bûnê …
Dema Perda tarîya xwe bi ser jiyana min de di weşînê
Asoyên hebûna min wendadibin
Sînor li Jiyana min teng dibin
Û riya min di laşê min de namênê
Wê çaxê qîrîna min di gewya minde bê deng dibê
Lê Vedenga qîrîna birînên Pakrewanan
Û lorîna Dayîkan
Bi ser Darbestên Zarokan Ê kû bûne nîşana Welatê min…!
Dîsa min hişyardikin û berê min didin Evîna te
Welatê min….
Hey Welatê di Cenga xwirtande Îro maye bê serî
Gelo…ma rojek heye kû li te vegerim Û tu bûbê bi sery…?