AHENG Bû

Merwan Berekat

Dilrevînê !
Aheng bû..
 şîngina piyalan
            lêv berkenî dikirin
Şahî û semayê
sîngên xulmaş

Nêrgiz û qurenefîlan
di gewriya guldanan de
xweşbîn diyarî dêmên fedok dikirin.
Ji kurpista evîndaran
şev sermest dilolijî
û têlên tembûrê
awaz ji wan direvandin.
Gerdenên morîkan
bişkovkên kenok maç dikirin
berên sîngê kirîstalî
miltanê gulgulî serxweş dikirin.
Nêrînên min..
wek berveroya yekmehî
li gor liv û tevgerên bejna nazik
berê nimêja xwe diguhêrîn.
Dilrevînê…!
Ji silavdanê
û ta te xatir xwest
bejna wek gêzbelokan
di şovên nêrînên min de zîl dida.
Carina..
di reşika çavê  çepê de radigerîm
carina jî..
di gewrikiya yê rastê de
rengên ramûsanan dikenîn.
Pir bûn çeleng
tenê…
min ayetên bedewiya te dixwendin
û pinpinîkên hestên min
di bihuşta nazdariya te de
bi dînokî sema dikirin.
Bi awireke ferişteyî
û lêvgezkirineke têrevîn
                    te xatir ji min xwest.
Nêrîn sêwî man
lê…..
perperîkên hest û rewanê min
di çav û paşela te de
                           xwe ji bîr kirin.