Mahmûd xelîl
Ka ezê ji xwendvanê heja,re çîroka hecî silo û zinar efndî bêjim.
Li gundekî bakurê kurdistan cotyarek hebû binavê hecî sleman lê gundya dibakiryê hecî silo.
Hecî silo,ême , Arê camêr, cotyarbû lê heme heme …aqlê wî zerîn bû … û.. gelek tişt ji hevdû derdixstin u nerîna wî hebû.
Kurê heci silo binavê zinar dihate nasîn.
Li gundekî bakurê kurdistan cotyarek hebû binavê hecî sleman lê gundya dibakiryê hecî silo.
Hecî silo,ême , Arê camêr, cotyarbû lê heme heme …aqlê wî zerîn bû … û.. gelek tişt ji hevdû derdixstin u nerîna wî hebû.
Kurê heci silo binavê zinar dihate nasîn.
Xwendina xwe a navîn xilaskir u hîn jî bav,ê wî jêr,e digot–aqlê,m ji te nabire-
– û..weha… zinar,ê gewr xwe li erdê dixist û xwe dîno mîno dikir . . lê hecî silo,ê bav zanîbu çi dibêjê.
Dem derbasbdibe , zinar diçe bajarê istenbol,ê.
Bêxwediy,ê zinar xortekî pir jîrbû lê bê
aqlbu ….mixabin..!
Roj biroj dûrî civaka xwe dibû u nema bi zimanê daykê diaxifi u bitim xwe liser gund,ê xwe mezin didît.
zinar,ê me gelekî ketibû darî çavê xwe,de û kes li pêşy,e xwe nedidît.
Lora zinar afendî her çend sala nedihat gond, ê xwe u careke ko dihatjî , gave bê pere dima
û carê ji deh kul u xem dixstin ser dilê bav,ê xwe de, û wê care ji heci silo digoty,ê (zinar)–ta tu wilo bê aqlê,m ji te nabrê kurê,m-.
Li istenbolê znar efendi roj bi roj meqam, ê wî bilnd dibê di nav civaka turkan,de û di xwendina xwe,de her tim serke der dikeve ser heval,ê xwe
Zinar efendî hewl dide xwe ko bibe keskî mezin u di çavê bav,ê xwe,de mezin bibe.
li alîkî din zinar efendî dur dibe ji milt,ê xwe u ji çande u ziman,ê xwe
Arê zinar xortekî kurde lê bi his,ê xwe u aql,ê xwe ve buy,e turk.
Li aly,ê Din jî der dora zinar efendî vê kesaytiya wî dibînin u dibînin ji ko gelkî durî kurdayety,ê bû,ye.
Ez drêjnakim , dawî zinar efendî dib,e – qadî- li bajarkî mezin ê turka .
Zinar efendî di dil,ê xwe,de dibejê gelo wê roj bê ko ez,ê ji bav,ê xwe,re bidim xuiyanîkirin ka ez çime..? u aqlê Bav,ê min ji,mi dibrê yan na ?….
Bû çend roj- efendî- dest bi kar,ê xwe kir u rojek,ê kaxzek nîvsand u da du polîs,ê ku li ber destê wî bûn u got,e wan; ” winê heirn gond,ê (filan) yek hey,e binavê hecî silêman tê nasîn jî bi heci silo, winê wî bînin cem min ” – polîsan raastin nam,ê u gotin: –”avet-efendim”-.
Belengaz,ê hecî silo ji nav cot anîn tevlî çaroxa wî û şal u şapê wî u xwêdana wî .
Polîsa di rêde jêr,e digotin:” hecî te çi li hember dewlet,ê kiry,e…?, gunhê te çiy,e”? “mi singê golik rakry,e! ma cotyareki wekî min, ez kalê han, wê çikirbê?” weha hecî silo liwa vegerand.
gava Hecî silo derbasî oda dadger kirin – oda raxistî bi mafûr û berê acemî -hecî hinkî şaşbû, wî kur,ê xwe nas nekir bû despêkê,de
zinar efendî got,e polîsa:-” derkevin- me bi tenê bihêlin” .zinar efendî rabû ji pişt maseye xwe,y mezin û weha got ;” hîn jî aql,ê te ji min nabrê bavo”?… hecî silo ser,ê xwe rakir û ji nûvre naskir ko ev zinar,ê kur,ê wî.ye, ” hêsrê wî hatin” û bi nêrînek,e dijwar,e got: ” mixabin”!!!
– û..weha… zinar,ê gewr xwe li erdê dixist û xwe dîno mîno dikir . . lê hecî silo,ê bav zanîbu çi dibêjê.
Dem derbasbdibe , zinar diçe bajarê istenbol,ê.
Bêxwediy,ê zinar xortekî pir jîrbû lê bê
aqlbu ….mixabin..!
Roj biroj dûrî civaka xwe dibû u nema bi zimanê daykê diaxifi u bitim xwe liser gund,ê xwe mezin didît.
zinar,ê me gelekî ketibû darî çavê xwe,de û kes li pêşy,e xwe nedidît.
Lora zinar afendî her çend sala nedihat gond, ê xwe u careke ko dihatjî , gave bê pere dima
û carê ji deh kul u xem dixstin ser dilê bav,ê xwe de, û wê care ji heci silo digoty,ê (zinar)–ta tu wilo bê aqlê,m ji te nabrê kurê,m-.
Li istenbolê znar efendi roj bi roj meqam, ê wî bilnd dibê di nav civaka turkan,de û di xwendina xwe,de her tim serke der dikeve ser heval,ê xwe
Zinar efendî hewl dide xwe ko bibe keskî mezin u di çavê bav,ê xwe,de mezin bibe.
li alîkî din zinar efendî dur dibe ji milt,ê xwe u ji çande u ziman,ê xwe
Arê zinar xortekî kurde lê bi his,ê xwe u aql,ê xwe ve buy,e turk.
Li aly,ê Din jî der dora zinar efendî vê kesaytiya wî dibînin u dibînin ji ko gelkî durî kurdayety,ê bû,ye.
Ez drêjnakim , dawî zinar efendî dib,e – qadî- li bajarkî mezin ê turka .
Zinar efendî di dil,ê xwe,de dibejê gelo wê roj bê ko ez,ê ji bav,ê xwe,re bidim xuiyanîkirin ka ez çime..? u aqlê Bav,ê min ji,mi dibrê yan na ?….
Bû çend roj- efendî- dest bi kar,ê xwe kir u rojek,ê kaxzek nîvsand u da du polîs,ê ku li ber destê wî bûn u got,e wan; ” winê heirn gond,ê (filan) yek hey,e binavê hecî silêman tê nasîn jî bi heci silo, winê wî bînin cem min ” – polîsan raastin nam,ê u gotin: –”avet-efendim”-.
Belengaz,ê hecî silo ji nav cot anîn tevlî çaroxa wî û şal u şapê wî u xwêdana wî .
Polîsa di rêde jêr,e digotin:” hecî te çi li hember dewlet,ê kiry,e…?, gunhê te çiy,e”? “mi singê golik rakry,e! ma cotyareki wekî min, ez kalê han, wê çikirbê?” weha hecî silo liwa vegerand.
gava Hecî silo derbasî oda dadger kirin – oda raxistî bi mafûr û berê acemî -hecî hinkî şaşbû, wî kur,ê xwe nas nekir bû despêkê,de
zinar efendî got,e polîsa:-” derkevin- me bi tenê bihêlin” .zinar efendî rabû ji pişt maseye xwe,y mezin û weha got ;” hîn jî aql,ê te ji min nabrê bavo”?… hecî silo ser,ê xwe rakir û ji nûvre naskir ko ev zinar,ê kur,ê wî.ye, ” hêsrê wî hatin” û bi nêrînek,e dijwar,e got: ” mixabin”!!!
Qamişlo
23/5/2012
