Xizan Şîlan
êdî pênûs
li bêdengiya perava helbestê
di xwe de fetisî
peyv
di ferhenga ziman de
ker û lal in
hevok
li çolistana giyanê
tî û birçî ne
her roj
li berbangan
nermiya sibê ya kenok
di asoyên awirên xwe de
mizdidim
bi şevê re
stêrên asîmanê
diherikin hinavên helbestên min
di koşka dilê xwe de
pel bi pel bêhna gulan
vediçinim
di xewnên bi tirs de
bi gavên şemitok
bêrawestan dibezim
li paytexta dilê min
pakrewan
govenda şadiyê
digerînin
min
kumê bindestiyê
ji serê xwe avêt
azadiyê li nav mêrgên
qefesa xwe diçêrînim
dergevanê nasnameya xwe me
rûmet
tifinga berxwedana min e
li heyverona zivistanan
pelên şaxa giyanê min
xwe dihejînin
bi teyr û bazên çeleng re
li asîmanan difirim
girêka êş û tirsê
bi neynokên dilê xwe yê dînik
vediçirînim
qurnefîlan
bi rondikên çavên dilberê
av didim
qêrîna dilê xwe yê berketî
bi awaza strana Canê aşt dikim
min
qelemê koletiyê şikand
û dîlitî bi kindirê sêdarê ve
daliqand
ez
valahiya jiyana xwe
bi hêviyên tazî
dirêsim
dineqşînim
bi xwedî û têr dikim
2006-09-01
Stockholm
