Yaşar AKSU
Îşev roj li ser sikûme Nisêbîn a rengîn ava nabê. Rengînîya we tarî û esmer bûye. Bextê we îşev reşe. Heta bi teyr û kitikan ji li ser lingane, ketine goyîne da, ketine payêrîya li berbanga sibê da. Hawar û haware! Mêvanê vê şevê Simaîl hevalê.
Bi bîst hezar mirov rêhevalêteye îşev bi tera werin Qamişlo`ka evînê û derbazbin Amûd`ê. Ê şî…lan û nêrgiza deynin li ber singa xwe. Ê dinê bihejînin li dewsa lingê xwe, ê bi leqînin mejîye dijmin. Ê bibin ristik û bi kevin dîlana xweristê da. Ê bi dengê tilîlî ya ezman biweşê, ê xwina dijmin bi rijê. Yaşar ê dil kembax, dil xemgin û brîndar ê pênûsa xwe azad bike li ser rûpelên bi xwêdan. Ê bi weşin hêstiran çavên wî. Dilopên şor ê berçavka wî dûkel bike. Hibra pênûsa wî ê bi kesk û sor û zer binivîse. Ê bejê….
” Weha darbestek hat, li serpîyan (milan) hevala.
Ji berxweda baran hêstrên çavên delala.
Gel fêhm kir kû ew giyan ne li beden û ne li male.
Dilê cengawaran di eşa û pir dinal a…”
Gel bi wê dîlanê da bi qêrîn, bi carî carî xwend û dîsa ne hat dawîya şeva rewend…
Şîrove (0)