Şêrîna Min!

 
Ferhad Şêxê

Ji Çilrojiya koçkirina kebaniya xwe Fehîma Hemo (Diya Awat), re dikim diyarî, Ji roja  20 adara 2011 an re

Şêrîna min!
Bi ciwanî, bi xortanî
Min tu xwedîkir;
Min tu anî..
Şêrîna min!
Bi rengê Ferhad û Şêrîn
Bi awaz, bi lîlan, bi dîlan
Min tu anî..
Li nav baxê gulistana
Min tu danî..
Şêrîna min!
Gelk xaç û rê li pêşiya min
Hatin danîn,
Gelek kolan, kendal
Min hilanîn..
Weke bazek li zozana
Ji nav koma nêçîrvana
Min tu anî..

Lê ez çibkim şêrîna min!
îro tu dizanî;
Tu xayin bû,
Te ez hiştim perîşanî,
Li şûnwara te ez hiştim
Ber dîwara..
Te ez kirme kalekî heyştê salî
Bê zimanî..
Bi ahîn im, bi hewar im, bi qêrîn im
Şêrîna min..

Kulîlka min!
Delala dilê ciwaniya min, hevala min!
Di rojên teng û tarî de
Tu heval bû..
Çibkim îro ji te dûrim;
Bi axîn im, bi ahîn im, bi hewar im û
Bi qêrîn im..
Çibkim îro te ez hiştim li şûnwara?!
Dilopên hêstira dibarîn im
Bi erzanî
Qetîtkên xwînê dirjînim
Bi giranî
Ax û oft dighên Xwedanî,
Ji dizî ve kes nizanî..
Delala Min!
Lê ez çibkim, ez çawa kim;
Perîşan im, birîndar im..
Kulîlka min,
Te zû barkir bi erzanî..

Qamişlo, 19.03.2011

شارك المقال :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

اقرأ أيضاً ...

Li gorî PDKT’ê, avakirina ku bi navê “Bakur-Rojhilata Sûriyê” tê binavkirin, projeyeke ewlehiyê ya derbasdar û taktîkî ye ku bi pêşengiya Dewletên Yekbûyî yên Amerîkayê hatiye şekilandin. Ev proje di tu qonaxê de mafên neteweyî yên gelê Kurd bi awayekî stratejîk û siyasal garantî nekiriye. Ji ber vê yekê, ku îro pêvajoyekî şikestinê…

Bizava Aştîya Navxweyî (BAN) sazîyeka sivîl e ku ji rewşenbîr, mafnas û akademîsyenên li Kurdistanê û dîyasporayê ne, pêk hatîye; bûyerên xeternak ku li taxên kurdnişîn ên Şêx Meqsûd û Eşrefîyeyê di van rojên dawî da pêk hatin, ji nêz ve dişopîne û bı tundi şermezar dike.
Di van bûyeran da, ev taxên kurdnişîn bi tank…

Mihemed Hemo

Kê ji dil de hezkiribe, êdî bawer nake ku xeraptrîn; jiyana cengêye.

Raste! Şer dikare laşan bêxîne, lê hezkirin jî dikare, rûmetê bêxîne.

Hezkirin di welatê me de wek Çokelatê erzan e: bi kaxetên ciwan tên pêçan, lê zû bi meran de vedidin; li şûna ku merov dilxweş bik, merov dicersîne.

Ger merov bi qurbaniyên evînê hest bibe, hêstirên xwe ji qurbanên qeza û cengan re namînin.

Demekê min kompaniyek li Hewlêrê bi rê ve dibir. Karmendekî me li deriyê min da û got:

Mamoste, keçek Sûrî bi tenê ye, doza kar dike.

Min got:

Başe, ger wisa ye, guneh e, bila kar bike!

Turbîlekê bide dest wê xortê di metbexê de û metbexê bide destê keçikê!

Min jî wisa, bi dilnermî, kompaniyê bi rê ve dibir; ne bi duristî.

Roja din ez çûm kar. Gava ez ketim deriyê bîroya xwe, min dît her tişt pak û li hevhatiye. Ez pêhest bûm ku destekî nû ketîye nivîsgeha min. Min ji karmendekê re got:

Çi bi nivîsgeha min hatî?

Wê bi berkenkî şermokî got:

Ew keça Sûrî ya ku nû ketîye kar, pak kirî.

Hîn em daxfîn. Wê karmenda nû qehwe ji me re anî.

Fewaz EBDÊ

Em hîn jî li ser rêçikên xwaromaro dimeşin,

Em û rekeh li hev banîne

Çi rengê wê be

Bi çi şêweyî be;

çi ji hesinê neteweyî

û çi ji zêrê olî be.

Lê em ;

Em…