Hoşeng Osê
1
Berbang dilîranad û digot:
“bûkê.. delalê.. rabe xwe karke.. zava şêrîne.. xortekî pake”…
2
Ji zindana te, ewqas hechecîk firîn, ta ku esman saw girt, ta girt û lerirzî.
3
Mîna karxezaleke serhildêr, te quloçên xwe di kezeba kujeran de rakir, di çavên şevan wan de rakir, û ber bi hêlana esmanan ve reviyayî.
Te qet ji xwe re nedigt:
Dê Ferhadê xwe û berbû ji kê re bihêlim!?.
4
Ewqas tu li ber dilê Xwedê şêrîn bûyî, ta ku şitla te ji vê axê rakir û di mêrga ferişteyan de çand.
Qey sebira Xwedê bê te ne dihat…
neviyên Ehrîmenan bera laşê te yê narîn da û Cibraîl û pêxemberan şande pêşwaziya giyanê te.
5
Çawa sebir û hedana çiyan, bê te dê bê!?.
Sebir û hedana çem û kanî, deşt, newal û hevalên te, bê te, çawa dê bê!?.
A min ji te re, bê tu ewqas dikarî dûrî evîndariya vî welatî bikevî!!.
Çavên te yên kenok, ji gewriya şeveqê ewir dişandin û digotin:
Kê ji te gotiye, hemû tiştên ji wan hezkirim, bi xwe re, ne birinim!?.
tenê, min dikarî welatê xwe, ji ber çav, dev û destên kujer, gur û dêqehpan birevînim û bi xwe re bibim esmanan.
25/5/2010
Stenbol
