Gazinek ji helbestvaniyê

Silêman azer

Li vir,
   ez şivanê
        çêrandin demsalên
gencîniya xwe bûm

Dema,
tihna te xwe
daweşand perdeyê şevên min
                       ji nediyariyê.
Na,…..
ne şeydayê navê te bûm,
ne jî dilhezê helbestan bû  
                   bavê min li vir,
lê te xwe hepişande,
kuncikên jîna min
                            bikotekiyê.
Ma hew bi tenê
        li hev hatinek bû,
an pîlanek bû
te veda bû ser riya min
bi libkên rengîniyê.
Tu ji min diguvêşe,
zuhayiya xwe,
barandinek ji xemgîniyê.
Di çi rûsariyê de bû,
ew dildarî,
em bûne sîngek e vekirî,
ji mêtina çewte peyvan re.
Me li joriya valabûnê
                    dibanînin,
lêvin qeliştî ji dilbijokiyê.
Li ser milê me ye,
seriyê gêjbûyî
ji hêrandina wê xweziyê.
Va ez barabûnek im
        ji firandinê re,
û bilinde jî asîmanê te
               windagehê sawgirtinê.
Qey di kîjan meydanê de
tu baskokirine,
hîna tu li ser bêdengiya min,
di biriqîne morîkên bextê xwe
          rêwiyin ji tenêtiyê.
Min şewitandin tiliyên pelandinê
tu dikare,
min li  ser masa têkçûnên xwe,
bi noşe,
û min di şevbuhêrkên xwe de,
                 binehwirîne firdikek
                          ji bîreweriyê.
Min rişma te,
li gerdena bînayiyan gerandiye
tu dikare bidêre wê azariyê.
di pêçeka,
rojan de,
te ji şîrvedikim,
û tu markiriyî
            li sergêjiyê.
Wa…li derdora,
hilatbûnan,
bi pêka ketine,
neviyên te,
û te tobe nekiriye
           ji bergirtinên
          wê neçariyê.