Çirak Vemirî

Zinar Mistefa
 
Navê wî ( Dênîs) bû . Wê du sal û nîve dîtir , bakirbanêde (Dr. Dênîs).Lê feleka zalim û bêbext lê qulipt,û di encama bûyereke tirafîkî de , roja çarşembê 11-10-2006 an ,wî  jiyana xwe ji dest da.
Dênîsê Lezgînê Mele Tahir , yek ji wan şagirtên herî hêja bû di fakulta bijîjkiyê de – Zanîngeha Şamê- Hê  ji  destpêkê  ve , di ( dibistana serete de ), stêrka wî diçirisand  Dênîs (dibistana ortê) bi serbilindayî kutakir , û yê yekemin di herêma (Cizîra Sûrî) de derket .Wî 288 xal ji 290 xalî anînbûn.
Di (lîseyê de), dîse rehmetîyê Dênîs biserdikeve, û 235 xalan ji 240 xalî dibe .
Bajarê Qamişlo,  bi xelkên xwe ve, li ber mirina Dênîs dikeve . Ji ber ku ; ew xortekî bi rêz û giran û zîrk bû.
Bavê Dênîs (Dr. Lezgin ) gelek hêvî , di paşerojê de , ser kurê xwe danîbûn . Lê hezar heyf û mixabin , ku merema wî bi cih nebû , û mirinê ew xwendekarê hêja ji nav me bir
Em sersaxiyê ji Dr. Lezgin û maliyên wî re dixwazin. Bila hezar hezar rehmet li giyanê Dênîs bibare.  
 

شارك المقال :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

اقرأ أيضاً ...

Helbest: Rewan Oso

Kobanî, dîtina te tevdana birînan e,
Rondik ji bo lehengên te her ji çavan e…
Dema herikîna hêsiran,
Xak û asman dipirsin:
Çima digirî, Kobanî?
Çima dilê te bi xem e?
Dîsa şûr û rim li pişta te dane…
Girtiyên te sotandine…
Dîsa dilên dayikan
Bi qîrîn û fîxan e…
Kobanî… Kobanî…
Dayîka lehengan e…
Rojên tarî bê malbat, kê berçav…

Qado Şêrîn

Xwendina pirtûkan, temenê mirov dirêj dike.

Ji bo giyanê Gulîstan, Gulîstana Sobarî, belkû dereng be jî, lê ji bo xwe bixapînim ku Gulîstan zindî ye, min pêşî li “Monodrana Nisrîn“ temaşe kir(https://youtu.be/HuAdsq5lUZA?t=562 ), û di dûv re min têkist an jî pirtûka wê xwend, û ew şaş e. Pêwist…

SEÎD YÛSIF

Kurdistan têgihek cografîyê, yek perçeye ji hev cuda nabe. û hem dibe yek ji kevintirîn xak, ku mirov têde niştecî bûye, û herwiha jêder û çavkaniya şaristaniyê ye

Ji dema ku împeratoriya mîdya di sala 550 B.Z hat rûxandin ew hîna bi serxwe ve nehatîye, û ne bûye yek…

Ezîz Xemcivîn

Rojavayê Kurdistanê dikele
û dilên me dikelîne..
Agir bi dexl û danê me ketiye
agir, me bi pêtiyên bêbextiyê disojîne…
Agir dêwekî devbixwîn e,
laşê min bi destê bêsozan disojîne…
Bîrîna me ne tenê Hocan û Sîpan e
û ne tenê zindaniyên Kobanî ne,
serjêvekirina kêşeyeka sêwî,
bê xwedan û kurdîniya Kurdên bê xwedî ne…
Serê me bi kêrgemara xwe…