Dmehat Dêrikî
Nizanim çend dem?…
Di çend bageran de
Di çiyan de
Di didanên çerxa jînê de
Di nepeniyên xwe û axê de
Di xwezî û xweziya hêviyan de
Li te digeriyam,li xwe û li dilê te digeriyam?..
Da te bibînim û li ber dilê te, xwe,hişê xwe,hestên xwe,aşop û nava xwe
Ya bi salan ku jibo dîtina te dikelî rayêxim.
Û ji dilovaniya te
Ji toza şopa lingê te
Ji aramî û tebata mejîfirehiya te
Ji nêrîn sirûşta te
Ji şevên te xwe avabikim esmerê.
Û dema min tu wek wê rastiyê
Ku hemû perî û fireşteyan di welatê xwe de
Winda dike
Û hemû kulilk li ber bejina te stûxwar dibin,dît.
Wê demê hemû peyvên ji ferhenga cîhandîtina te
Derbasî pirtûka giyanxweşiya min bûn.
Min rengê xwe dît
Min hemû şewatên xwe
Hemû demên windayî
Hemû şahiyên derneg mayî di wê dîtinê de dîtin.
Êdî ez li ber dergehê dilê te bûm
Tu dikenî
Û min hemû xuda xwedawend
Di kenê te de jibîr dikirin esmer!..
Lê niha tu bê dengî
Penceraya wê mezelê girtiye
Dengê di şevê de
Ez dibirim bajarê evînê û peyvên Qamişlokê ez dikirim rêwî li kolanên eşqê
Lal bûye.
Ka ew pirtûkxana te ya nefispiçûk
Ka ew çavên te yê di keviran de gul dipişkivandin?
Min bêriya te kiriye esmer!
Ji xwe pirtir
Ji wan dîtina pirtir
Ji rojê û heyvê pirtir
Ji wan salên çûyîn pirtir,min bêriya te kiriye!
Dilovanî esmer,dilovanî esmer.dilovanî!..
Niha bê te erdek qelişî me..
Li benda barana dilovaniya te me Esmerê
Li benda te me tu bêje,rojbaş,êvarbaş..Esmerê..
