Demhat Dêrikî
Diyarî bo Şivan Ebdî:Dema hest di agirê tenûrê de tên şewtandin û evîn di bê çaretiyê de berê xwe didê goristana
Berî tu min ji xwe re bibe û
Dilê min di davika xwe de bi hezar girêkan girêbidê
Li vî bajarî ez şahê aramiyê bûm,
Kolanên vî bajarî bi kenê min gulveker bûn.
Çemê xabûr ez li pêlên xwe hildigirtim
Û di awaza eşqa xwe de dilorandim.
Erê xanim;
Berî dengê te di guhê min de strana evînê bistrîne û
Bêje were ji min hez bike,
Ez evîndarê axê bûm
Evîndarê xweşikbûna pira delalê bûm,
Evîndarê bêhna nêrgizên zaxoka behdînan bûm..lê tu hatî,
Ez birim warê xwe.
Wê demê min tu di kanîka çavê xwe de
Birî paytexta evîna xwe û
Min hemû evîn di evîna te de jibîr kirin.
Tu bûyî qiblegeh û ez bûm nimêjkarê hezkirina te.
Êdî evîna te,
Bû heyva geş,bû bêhna nêrgizên vî bajarî û
Di giyana min de bû nêrgizstan.
Nema çavê min jibilî şewqa te jiyan nasdikir.
Li ser dîwar,pencere û nivînên mezela min
Her kêlî peyvên te yê hezkirin pêşkêşî hastên min dikir zindî dibûn û
Di nava hemû parçên laşê min de gera evînê dikirin.
Û va îro tu dibêje wan wêneyên hevdîtinan di
Elbûma serpêhatiyan de hilgire û di şekefta jibîrkirinê de veşêre.
Na xanim,ez ber bi te ve hatim û min bi evîna me sond xwar
Hemû qedexayan di awirên çavê te de bişkînim û
Te bibim.
Bila wê demê gora min li ser dêmên te bikolin,pora te ya şevnim
Bikin kefen û bi ser canê min de bikin,
Bila mijang û lêvên te bikin kêlên min
Û li ser ji xwîna dilê min binvîsin
Min jê hezkir.
Lê her rondikên bê çaretiyê ji wan çavên kû ez kirim girtiyek dibarin
Û ala radestiyê bilind dikin.
Na,na,na ev ne evîne,ev ne hezkirine.
Malxirabê ne te ez kirim barkêşê xeman,her şev ez û axînên xwe dibin
Siwarê janên vî dilî.
Aaaaax dilber te çi anî serê min,xwezî min tu nasnekiribane û bila îro
Ez di agirê tenûra bê bextiyê de neşewitîbane,xwezî min tu nasnekiribane.
