Gulnar ElîRûyê şîn,
mija spêdê,
şikestina çavên te,
sotina hetavê,
tabûta zarokatiya min
ser milên xwe helgirt.
Pey taziya xewnên min
çûçk û zarok,
sîbera ferzindeka mirî dişûn.
biken û girya xwe,
dêmên neniyas
zarokê kal neniyasî
Bûrîn.
bi milê çepê ve
xwe bidavên dil girêda.
tikêta firokê bi xurtî
xwe bi serên tibla şehdê û beranî vegirt.
Dêmên xelkî di nav xerecirê de,
hemî wek hev in,
lêvên biken
firîna kevoka
çav belavoka strana.
li ser sinora û dûr.
Rabîna firokê ji Hewlêr
dilê min revand û bazda
ji bo bizivrît…
Dilê vekolayî ser tabîta diltengiyê
te kir bû pelatinkeka rengîn.
Şîn kirin
hewes û perdavên şîn
Bi germa xem û xweşiyan…
gehiştînêk ji bo jêk dûrkevîn
çi bibe, bila bibe!
dizanim kuçkirna min çarenûs e,
her wekî viyana min
dizanim ku şevên min dirêj in.
bila çavên min ser rojên reviyayî
helawîstî bimînin.
23-6-06
Duhok

Şîrove (0)