Konê Reş
Ezbenî !
Her êvar, ji tariya şevê ve em dikin hawar û dibêjin; Em westiyan…Mîna çiraya li ber bahozê em vedimirin… Em bûne mîna wî pizotê ku di tifikê de, bê guhdan hatiye jibîrkirin… Her êvar em dixwazin bigrîn, lê berbang rê nade û giriyê me dispêre evareke din… Ezbenî te bawer dikir ku em pala xwe bidin dûrbûnên zilm û zorê û pişta xwe bidin çiqliyên darên hişk… Neke hawar ezbenî, bêdeng bimîne.. Bêdengî jî nîvê hebûnê ye…
Ezbenî ! Rê bide wan, bela derbas bibin.. Qet ew te dibin dara çinarê de nabînin û nikarin dara çinarê ji kok ve bibirin..Rehên wê û damarên dilê min li hev geryane… Yek bê ya din nikare bijî…
* * *
Erê Ezbenî! Bêguman sibe tê bê û wê çûk û çivîk di esman de bifirin..Baran ji reşewran bibare..û kolkezêrîn di aso de xuya bike.. Guh li gotinên vala neke û ne li gelaciya bi boyaxa rengîn xweşikkirî…
Tê were ezbenî, hêj min negotiye (Heliz Buhirt)… Bela darên çinarê bilind bibin, bi çiqlî û şaxikan bêne xemilandin.. Bela baran bi ser yêlekê min de bibare.. Ma wê dinya xera bibe ku tu gulekê bo min bişîne an hin ji kul û xemên xwe bi ser min de bidêre… Ez te dibînim û nabînim…
Xemgîn nebin gelî kolan, sikak û cadeyên welatê min! Ezê pêlavekê li gor we bitefsilînim.. xemgîn nebin, qet hun nagihêjin heyamê derbas bûyî…
* * *
Ezbenî!
Doh, min jibîrkir, ez ji te re stranekê bipêçim û bi guhdan di bin palgeha te de deynim an ez stêrekê ji asmana biçinim û di pencereya mala te de deynim..
Belê ezbenî; Bela welê be..!
Nizanim ta kengî wê dara çinarê karibe şipyayî bimîne…?! Rih û canê daran jî heye..
Ji mêj ve, em peyala zilindariyê vedixwin û li stranên xemgîniyê guhdarî dikin… Carekê tenê, me nêrgizên geş di hewşa mala xwe de nedîtine..
Ezbenî! Pêdeviya me bi rojeke dirêj-dirêj heye..Ta ku canê me dûr dûr bilive..Di bin asmanekî fireh-fireh de xwe vegizîne..û dawî ku em karibin gulîstaneke rengîn ji gul kulîlkan di hewşa xwe de biçînin..
Tu zanî ezbenî ku, ev êvara dirêj û fireh têra xem û kovanên me nake..tu jî têra xwe bilinde ey roka ku ji me re bûye sembol..
Ma ne welê ye ezbenî..?! Hêjî Heliz ne buhirtiye.
Konê Reş
* * *
Erê Ezbenî! Bêguman sibe tê bê û wê çûk û çivîk di esman de bifirin..Baran ji reşewran bibare..û kolkezêrîn di aso de xuya bike.. Guh li gotinên vala neke û ne li gelaciya bi boyaxa rengîn xweşikkirî…
Tê were ezbenî, hêj min negotiye (Heliz Buhirt)… Bela darên çinarê bilind bibin, bi çiqlî û şaxikan bêne xemilandin.. Bela baran bi ser yêlekê min de bibare.. Ma wê dinya xera bibe ku tu gulekê bo min bişîne an hin ji kul û xemên xwe bi ser min de bidêre… Ez te dibînim û nabînim…
Xemgîn nebin gelî kolan, sikak û cadeyên welatê min! Ezê pêlavekê li gor we bitefsilînim.. xemgîn nebin, qet hun nagihêjin heyamê derbas bûyî…
* * *
Ezbenî!
Doh, min jibîrkir, ez ji te re stranekê bipêçim û bi guhdan di bin palgeha te de deynim an ez stêrekê ji asmana biçinim û di pencereya mala te de deynim..
Belê ezbenî; Bela welê be..!
Nizanim ta kengî wê dara çinarê karibe şipyayî bimîne…?! Rih û canê daran jî heye..
Ji mêj ve, em peyala zilindariyê vedixwin û li stranên xemgîniyê guhdarî dikin… Carekê tenê, me nêrgizên geş di hewşa mala xwe de nedîtine..
Ezbenî! Pêdeviya me bi rojeke dirêj-dirêj heye..Ta ku canê me dûr dûr bilive..Di bin asmanekî fireh-fireh de xwe vegizîne..û dawî ku em karibin gulîstaneke rengîn ji gul kulîlkan di hewşa xwe de biçînin..
Tu zanî ezbenî ku, ev êvara dirêj û fireh têra xem û kovanên me nake..tu jî têra xwe bilinde ey roka ku ji me re bûye sembol..
Ma ne welê ye ezbenî..?! Hêjî Heliz ne buhirtiye.
Konê Reş
Qamişlo 08/05/2008
