Dilê min

Tu gelekî xwe dûr dikî. Rê, xaçerê û rojên windabûnê li dor xwe diçî û têyî! Çendîn sal dizîvirîn, tu li şûna berê hîn jî sobelanê dikî. Bi metalan ne rê dibî ser rê; ne tu dikarî dîsan bide ser raste rê, yaxud tu virvirokeke rengareng bi lez û bezê yî?

Dilê min, ax dilê min, tu ji pêlên derya hartir î; ji çavên bazî şiyartir î; ji her bayî tûj û dijwartir î… Ax dilê min tu ji her têtîkê tenik û zelaltir î!

Bese berê min nede kaşan, pora min wek ardê li ser serê qeraşan sipî bûye.  Tu hîn zaro yî, bi lîstokan dilîzî. Di kêferatên evîniyê de tu mest î, sergêj û zîz î, li nêv zarokan sîpeyekî bêcir û zirz î!

Ji bûyîna min de ez benî, tu li ser min axa bûyî; ji hîngê ve te lingek daniye ser lingê din û tu cotê temen wêran dikî. Heta evê pileyê stema te hîna jî, ez ne westandime. Belê ka dawî çî ye?

Jiyan

Wek navê te

jiyan şêrîn e.

Wek çavên te

jiyan neynik e.

Wek rewanê te

jiyan hêlîn e.

Jiyan mezin e.

Lê belê ne bi qasî dilê te.

Rêpîvan ji hîngê ve li nav me dûr û dirêj e. Posta evîndaran ji benî, hungiv û mewîjan herdem dagirtî û têr e. Geh dikirin, geh difiroşin û geh dimsê dimijin û şîr ji guhanê hevokan didoşin.
Çavnêro! Ma perperîkên kenê te seyrana xwe li kû dikin?