Di vê qonaxa siyasî de ya ku herêm tê de guherînên kûr û lezgîn dijî, rastî êdî ne li ser bingeha prensîbên dadperwerî û mafên mirovahiyê tê avakirin, lê belê bi bandora hevseriyên hêzan û nakokiyên berjewendiyan ji nû ve tê avakirin; ku tê de nirxên prensîbî li pêşberî hesaban û hesabên hêz û cihgirtinên stratejîk kêm dibin.
Ew ya ku em îro li herêmê dibînin, ne dikare ji çarçoveya ji nû ve avakirina hevsengiyên hêzên navneteweyî û herêmî were fêm kirin, ku siyaseta gelek aliyên wê bi mantiqa pevçûna vekirî an jî bi rêya şerê navgînan tê birêvebirin. Di vê çarçoveyê de dewlet û civak gelek caran wekî amûrên projeyên serdestiyê têne bikaranîn, ku gelek caran ji îradeya gelan û mafên wan ên dîrokî û siyasî derbas dibin.
Di vê rewşê de, mafên gelan êdî wek prensîbên qanûnî û exlaqî yên sabit nayên dîtin, lê her ku diçe dikevin nav dosyeyên danûstendinê yên perçebûyî, ji nû ve şirovekirin û şertkirinê re vekirî ne. Ev jî xetera bingehîn a fikra dadperweriya navneteweyî xera dike û têgihîştina serweriya gelî lawaz dike, li şûna wê mantiqa hêzê xurt dike.
Pirsê bingehîn ku xwe bi giranî dide pêş: Kî biryara çalakiyên siyasî di vê pergala herêmî û navneteweyî de digire? Û kî bi rastî berpirsiyariya encamên wan biryaran digire dema ku ew dibe sedema krîz, şer û hilweşînên civakî û aborî ku berî rejîman gelan digire?
Nebûna bersivek dadperwer li vê pirsê herêm di rewşa tansiyonê ya domdar de dihêle, û aramî dike ku qels û demkî be, ji ber ku ew aramî ne li ser hevsengiya maf û erkên hevpar e, lê li ser rêvebirina pevçûnê ye, ne li ser çareserkirina wê.
Ji aliyê me ve, “Azadîya Me” di vê qonaxê de helwestek siyasî ya zelal û bê guman digire: redkirina aliygirîkirina bi hêzên serdestiyê re bi her awayê wê, û redkirina piştgirîkirina projeyên ku ji nû ve îxracê dikin, civak têne li kêlekê xistin, an jî têgihîştina hemwelatîbûn û rûmetê ji nav wê dikin.
Aliyê me yê bingehîn aliygirîya rastiyê ye wek ku ew e, ne wek ku tê xwestin ji nû ve were avakirin; aliygirîya dadperweriyê wek pîvanek ne wek slogan; û aliygirîya mafên gelan ji bo diyarkirina çarenûsa wan a siyasî, çandî û civakî, û parastina rûmeta wan ji berî mantiqa serwerî an bikaranîna siyasî.
Pêşeroj li vê herêmê tenê li salonên biryargirtinê yên hêzên navneteweyî nayê nivîsandin, lê di heman demê de — û bi awayekî bingehîn — di qadên berxwedan û tevgerek civakî û siyasî ya gelan de tê avakirin, ku li dijî kêlekêxistinê radibin û mafên xwe yên rewa dixwazin. Her projeyek ku vê rastiyê îhmalkir an jî hewl dide ji wê derbas bibe, dê projeyek bêkêmasî bimîne, li ber teqînan û nakokiyên xwe yên navxweyî vekirî be, her çiqas di demeke xwe ya niha de xurt xuya bike.
Em bawer dikin ku aramî ya rastîn nikare li ser înkarkirina mafan were avakirin, û ne jî li ser rêvebirina nakokiyan bi hêz an kêlekêxistinê, lê li ser pejirandina hevdu, dadperwerî, û beşdariya siyasî ya rastîn a hemû pêkhateyên civakê tê avakirin.
Di vê hejmarê de, em bi zelalî vê dîtinê radigihînin:
Siyaseta ku bê dadperwerî tê avakirin nikare aramiyeke rastîn biafirîne, û aramî ya ku li ser înkarkirina mafan tê avakirin, tenê şêweyekî din ê serdestiyê ya veşartî ye, ne projeyek aştiyê.
Komîteya Nivîsarê ya “Azadîya Me”
hejmarê duyemîn ya rojnameya “Azadîya Me” da dawiya Hezîranê 2026
