Fewaz EBDÊ
Em hîn jî li ser rêçikên xwaromaro dimeşin,
Em û rekeh li hev banîne
Çi rengê wê be
Bi çi şêweyî be;
çi ji hesinê neteweyî
û çi ji zêrê olî be.
Lê em ;
Em çivîkên aştiyane
Em çivîkên ku fêrî stranbêjiyê bûne
Em kar dikin herûher bistirên da
dengê me bi ser vedenga zincîran keve.
Ez dibînim çawa siya zordaran
weke maskên kernavaleke kevn tên guhertin.
Yek rokê bi sembolî hildide
û zeviyan dişewitîne da ku perestgeha xwe ava bike.
Yekî din kirasekî ji ewran li xwe dike
û me di mîrgeha rewrewka qenciyê de dixeniqîne
Yek jî li ser rizgarkirina me diaxive
lê dîwar li dor me bilindtir dibin û
goristan di bin nigên me de ferehtir dibin.
Di perestgeha wî de
axaftin tenê bi zimanê qamçî ye û
bindestkirin qurbaniya tirsê ye!
Ma gelo ev e jiyan?
An jî şanoyeke qeşmerî ye
û em ji bo rola xwe tê de bilîzin hatine afirandin?
Qada Sêrkê ye û tê de
heman tevgerên pehlewanî têne dubarekirin
Bi heman ben, bi heman qamçî û
heman çepikên pûçî vala.
Dixwazim biqîrim
lê dengê min dibe ax û xwelî.
Dixwazim bifirim
lê ba rê dide ber me!.
Û her ku ez hewl didim birevim
dibînim ku
li heman dîwarî,
li heman zindanê vegeriyame.
Jiyan! Jiyanê!
Gelo tu tinazokeke xirab î?
Yan jî tu afirandineke bi şaşî hatiyî û
hiştiye em li şûna evîn û hezkirinê
baweriyê bi hêz û zorê bînin!?
Ez dixwazim xewneke cuda bibînim:
Bajarekî zelal
Bajarek henasên mirov tê de ronahî bin
Bajarek kes tê de netirse ku rojekê ronahî bibe qeyd û bend.
Bajarek asîmanê wî ne al be û
zemîn jî ne qada şer be.
Bajarekî
em lê ji dayik bibin
da em bijîn
ne bêne ajotin şer û cenga sakûlan.
Lê ez şiyar dibim û
xwe di heman lîstikê de dibînim
di heman şanogeriyê de.
Û Serokê nû
bi dengekî cuda
heman gotinên kevn dicû
lê vedeng…
herûher ew vedeng e.
