Mihemedê Seyid Husên
Gelo çima xwe hinkûfî te nabînim, sûc û gunehê min çiye, li kîjan qûnaxa bextreş min buhayê te erzan kiriye, hemî azarên astengiyan, rencekêşana hevgariyan kelem û stirîdirkên arîşeyan, hemî cûreyên îşkenceyan, hemî kul û derdên bêzariyan, nûçe û agahiyên berbatan bi zor û kotekî min derbas krine, êca eger ku balend herdû baskên wî şikestîbin, ji xwe rekeh jê re ewletirîn war û cîye, neku mîna berxê ber kêrê li guranxaneyê bike firxîn, dev li zimanê xwe bikî, an jî mîna gulîstana ku min dîlbera xwe ya nazelîn jê çiniye, qet ne mîna tola ku li şensê xwe digerî, dipirse gelo çima evîn li deverê tewanbariye.
Dîlbera min bawer bike îro ji nû ve min sedemên xeyda te naskirine, qad û asîman, av û ba tê de xirş û bêber mane, tenha li benda ku tu buharê bixwe re bînî, baranê li vê xaka ziwa bibarînî, cîhanê li min û xwe bike bihuşt û dilê min nema bixelînî, çendî tu şahlewendî û bê hempa afiriye, dîlbera ber dilayî dêmeku min xwe di nêv pertewên dilê te de rapêçayî, hin caran reng û kulîlk ji hev didexisin, pir bawerim ku tu jî weke min bi heman tştî hest dibî, bêtir jî dema ku şev li me dirêj dibî, û nema dikarî aram razê.
Îro-roj baravekî dijîm min bi yekcarî çêja xweşbextiyê
bo xewneke hêmen nemûçandiye, min guman dikir ku tê bihêle arezûyên te timî zêmdar bi hêla cobarên min de biherikin, wê xîn û xaweriya te min sermest bixînin, tê pêdariyên xwe bi firişteyan re çêbikî, tê bibe sersedemê ku bi xortaniya xwe şabibim, jixwe tucar tu dilê min çar telaşî nakî, hîç nayê bîra te ku nexşeya min veçirînî, tê min û xwe di koşka hezînê de weke hev li ser yek terezûyê biteqilînî.
Erê jiyana derewîn, de ka vê carê jî were li rewşa min meyzekî, bê çendî li ber şek û pekan neçar mame, ji te dipirsim…? Çima tu bersiva min nadî, xwezka min zanîba bê ji kîjan cîhanê tu hatiye, te wisa bê perwa û paxav binemayên bûneweriya min hejandiye, te ji xayz ve şahdamarên dilê min nikder kiriye, lê hema çaxê ku çavên xwe digirim, tenha sawêrên te yên devliken dibînim, û dema ku guhên xwe paçik dikim, qîrdana halana te xweştir dibihîzim ey dîlbera dilovan, ayistanê bê hempa.
