Qadir Egîd
Ewrên ku bi dehên rojan asîmanê dilên me nixuman dine, îroj hindekî xew dane alî. Lê ewrin dî ji hastên me yên rojên buhurî qeşatir xwe li jor dabûn hev, ji mêja sibehê de xew li odeya mêvanan ya esîman raxistibûn.
Germbûna di nav livîna de mirov ji rê dibe, çavên mirov mîna çavên dildarekî ku di şeveke reş de, li ser bênderên pûş li pala girekî bilind, li hêviya yara buxçik-dagirtî zexel dike.
Ewrê me, ji mêj ve, xew ji jiyana me ya ku di vî werzî de dîtina wî jê re, mîna zabûna pîrekeke kurdûnde di berê xew yê yekem de sê zarokên nêr bîne ,xerîb kiribû.
Ewrekî avis bû, lê tu kesî newêrî bû li ser rewşa wî bi-axiviya, carna lê temaşe dikirin û serê xew bê deng berdidan ber xwe ta ku ji hev belav nebe û kardariya xwe bi serî bike, di dilên xwe de jê re dua dikirin ta ku Xwedê dilovaniyê pê re bike, ji hev xelas be, û zaroka wî bi serê xwe be û ne avisbûneke derewçîn be, mîna ya gelek pîrekên vê demê ku hertiştên wan bûne derew..Ya pêşî evîna wan..!?
Ewrê me pêxwas, serqot, û westiyayî bû. Lingên wî ji riya dirêj ku di çol û çiyan re, derbasbû ye, bixwîn bûn, dêmên sorûspî ku ji zû de bi rondikên asîman nehatine şuştin çilmisî bûn, qelişî bûn.
Di dilê xwe de Min jê re nimêj dikir ku bê qîrîn û nalîn, bê reqreqa tavan û şîqşîqa biroskan yên ku ji zarokiya xwe de dema dengên wan bi guhê min diket ez bi erdê ve dimelisîm, bizê.
Dilopeke sar min ji sawîr û xewnerojên ku hejmara wan di jiyana me de bi deh qat ji xewnên şevê pirtir e şiyar kir. Dilopeke xwezayî bû, destpêka baraneke hûr bû ku li ser can û cesedê ewrê canfida bariya, ewrê ku zarokekî bi serêxwe ji malzaroka xwe pekand jiyana ku mirovên wê tev de ne biserê xew ne…!!
