Bavê ZozanêKatjimêr dor dehî sibehê 25.08.2017: -Alo roj baş mamoste, ka sibe ji bo
giştpirsiyê tu amade yî?
-Roj baş hevalê delal, helbet ez amade me.
-Baş e ka emê çawa hevdû bibînin.
-Sibe katjimêr 10 ezê li Banhofê li benda te bim.
-Gelekî baş e, lê katjimêr 10 ne zû ye?
-Pir baş e helbet ew saeta mayî emê bi dîtina hevalan bibûrînin…Bilêt bi çi ye mamoste?
-Bi Xwedê ez nizanim, lê dibêjin ku her grûpek ji pênc kesan erzanî bo wan heye.
-Başe tê zarokan bîne?
-Belê, diya wan nayê lê ezê zarokan bînim.
Xem û xeyalan ez revandim, zarokên min ku li welat mane hatin bala min. Min di dilê xwe de got, xwezî ew jî li ba min bana qene min ew jî bi xwe re biribane mihricanê.. Vê krîza Sûrî ya bêdawî em û zarok ji hev qetandin, pirê malbatan bûne sê çar parçe hin li başûr mane, hin li bakur hin li rojava û hin jî gihane Ewropayê…
-Aloo ka tu çûyî ku, dengê te nema tê.
-Bibûre mamoste.. ez hinekî xilmaş bûm…
-Tişek pêwist e?
-Na şevbaş sibê li cî emê hev bibînin.
-OKê şevbaş.
Wek me soz dabû hev roja şemiyê 26.08 sibehê me li Banhofê hevdû dît. Milet tevlî alên xwe yên kesk û sor û zer Banhov dixemilandin qefle qefl dihatin. Trên hate dagirtin gelek man rabûkirî jî.
Wek me ji xwe re plan kiribû, demjimêr 12 em gihane Kölnê, qîr û qîmat li wir rabûbû, xortekî şengalî di trênê de li Banhofê xwest çend wêneyan ji pencerê ji wê lehiyê re bikşênê, min jê pirsî qê ti nayê festîvalê got na karê min heye. Ez matmayî mam, ji vê trênê gişî me xortekî kurdê başûr dît ew jî nehat!
Cihê mihricanê ne gelekî dûr bû ji Banhofê dor deh xulekan bû .Di navbêna wan de dêreke ecêb me dît, min pirsî gotin temenê wê dor 700 sal heye. Bi rastî ev dêr şaristaniya gelê alman û dîroka wê ya kevin dide xuyakirin. Li dêrê em zîvirîn çend dêmenên qeşeng û nazik li wan celdên herî paqij me dîtin. Em derbasî gorepanê bûn, cejna Newrozê bi xwe bû, qadeke herî mezin bû, mişt bû ji milet bi texmîna min pazdeh hezar kes hebû, wisa ta êvarê jî milet ji hev qut nebû bi koma dihat.
Hunermend û komîta amadekirinê li ser dikê diçûn û dihatin, hindik maye ku dest bi programa xwe bikin, bi rastî ew qasî me ew nedidîtin, gênca rê nedida me, wisa ji alên rengîn yên ku ezmanê festîvala serxwebûa Kuristanê xemilandibûn bi giştî, ewan jî dîtin ji çavê me dibirîn.
Tiştê herî balkêş yê ku min dît ew çend alên rengê sipî û şîn (ala dewleta Israîl) ku di nava alên Kurdistanê de serî dihildan û dikeniyan, pêşî ez mam sekinî, cemidîm, hiş û ramanên min tevlî hev bûn, ev cara yekem bû ku ala Israîl wilo nêzîk dibînim û di ahengek kurdî de. Wisa jî min li xwe vegerand, ku ereb ji xwe li mihnekê digerin ku çavreşiya xwe zêdetir bikin li ser kurdan, vêce bi hesanî me werîs û qetek êxiste nêv destê wan. Dîsa min li xwe vegerand korîma wan û bavê wan kirî, ti tilîka xwe di hungiv bidê û têxê devê wan, razî nabin. Piştre li xwe hayîbûm mane ala Israîlê hildaye li bêhtirîn dewletên ereban li ser gelek avahiyan yê fermî û yên nefermî.
Katjimêr bû yek programa serxwebûnê dest pê kir, bi saya serê Rudawê me aheng ji dûr ve dît ku Dilbixwîn Dara wek şêrekî bi rengekî zindî diguhast ser wê ekrana mezin. Wek teknîk deng ne pir normal bû, wisa jî cih, bi rastî milet pir aciz bû ji wê rabûkirina dirêj, lingê pir kesan werimîn ji westandinê, ez yek ji wan bûm.
Xwezî mehrecan li yarîgeheke vekirî ba wek cihê futbolê qene miletê hêja bi rehetî hinekî ji xwe re rûniştibe. Mehrecan bi xweşî tewabû dor heftê êvarê. Dixwazim bêjim ev miletê hêja û bi vê jimara gelek, ne ji bo kesî hazir bûbû, tenê ji bo eşqa Kurdistanê.
Spas ji polîsê elman re yên ku rojek dijwar û dirêj bo me bûrand. Dawî dixwazim bêjim ku ev miletê qehreman yê ku Koln û cîhan tevde hejand, bi tevayî miletê Rojava bû.
