Xurşîd Ilêwî
Ji bo F. Ebdê
Kekê min,
Min helbesta te xwend,
Û deriyekî ji heriyê di sînga min de vebû,
Û gundê te bi lingên xwe yên tazî derket derve,
Siyên kesên ku çûne li pey xwe dikişandin,
Û berîkek nedîtin ku şirîniya xwe tê de veşêrin.
Niqare a ku te li ser nivîsandibû,
ne tenê gundê te ye,
ew birîna min e dema min gazî kir
û tenê dengvedanê bersiva min da,
ew diya min e dema ku wê nan di bin balîfa xwe de veşartibû,
da ku sibê birçîtiyê nebîne.
Em zarokên cihên ku li ser nexşeyan nehatine nivîsandin in,
ji bilî girînê,
em rojê wekî bar hildigrin,
ne wekî ronahî,
û berî dema xwe mezin dibin,
ji ber ku xemgînî fêrî me dike ku em ji kêfxweşiyê zûtir bimeşin.
Te libek şekir di bêrîka min de veşart,
ji ber vê yekê me dilê xwe di kunên bîranînê de veşart,
û çi gava ku kesek destê xwe dirêj bike,
ew bi wê vedigerin ku ji nebûnê şil e.
Gundê te, kekê min,
Çavnebariyê nake…
Ew ji çavnebariyê westiyaye,
niha li ser zinarê jibîrkirine rûniştiye,
navên zarokên xwe dihejmêre,
wekî ku jinebiyên bêkes,
di bêdengiyek mirî de
windahiyên xwe dihejmêrin.
Em fêr nebûn ji bayê re bifîkînin,
bayê em fîkandin,
û me ronahî li ser mijgûlê dayikê ne daliqand,
lê me nebûn li ser pencereyên ku venabin daliqand.
Lê, tevî her tiştî – min helbesta te wek peyalik meya sar di germahiya bîranîne de hildigirt û digot:
Ta ku Niqare tê nivîsandin,
gund demek hîn nemiriye,
û ta ku xemgînî distirê,
xak hîn jî bêhna xwe dide,
ta ji birînek kevin jî.
Binivîse …
Ji ber ku tu li ser cih nanivîsî,
tu wê ji mirinê vedigerînî,
ji bo xulekek din
——————————
