Şev di efsûna xwe ya bêsînor de

Tengezar Marînî

Şev nepen e, kûr dipeyive:
cîhanê di bin siyê de vedişêrim,
xemên xwe bi tariyê dinuxumînim.
Stêrk çavên min in,
li xewnên pistepist temaşe dikim.”

Bersivên helbestê, nerm û geş:
“tu ji bo ramanên veşartî biyavê pêk tînî,
bêdengiya te deryayeke tijî gotin e.
Ez hesret im,
çirûskek im, di hundurê te de şîn dibe.”

Şev dikene, kulmek ba tê:
“Nêzîkî te ez rengan dibînim,
reş heye.
Bê min ayet dê çi be?
Dengek ber bi ronahiyê ve diçe.”

Helbest bi xemgînî û bêdeng dibêje:
“Bê te, şev, ez ne temam im,
lêdana dil winda ye, stranek bê deng.
Tu kûrahiyê didî min,
giyanê gerdûnê bi dest dixî.”

Şev dikeve, raz û nehêniyên giran:
Were em di bin siyê de semayê bikin,
tu di peyvan de, ez di navberê de.
Were em bêdengiyê hembêz bikin,
Bila tarî biheje,
û çîrokan bêje
Ez û te tenê dibihîzin.

Helbest çavên xwe li hev dide:
Were em şevê pîroz bikin,
di bêdawiya wê de,
ku raman difirin
û dem sil dibe,
daku efsûna wê kêliyê bigire.

Die Nacht in ihrer unendliche Magie

Die Nacht spricht, geheimnisvoll und tief:
„Ich hülle die Welt in Schatten,
verstecke Sorgen in der Dunkelheit.
Die Sterne sind meine Augen,
sie wachen über flüsternde Träume.“

Die Poesie antwortet, sanft und strahlend:
„Du schaffst Raum für verborgene Gedanken,
dein Schweigen ist ein Meer voller Worte.
Ich bin die Sehnsucht,
ein Funke, der in dir erblüht.“

Die Nacht lächelt, ein Windhauch weht:
„In deiner Nähe finde ich Farben,
die das Schwarz zum Kaleidoskop machen.
Ohne mich, was wäre der Vers?
Ein Echo, das im Licht vergeht.“

Die Poesie spricht, traurig und leise:
„Ohne dich, Nacht, bin ich unvollständig,
ein Herzschlag fehlt, ein Lied ohne Klang.
Du gibst mir Tiefe,
um die Seele der Welt zu berühren.“

Die Nacht senkt sich, geheimnisvoll und schwer:
„Lass uns im Schatten tanzen,
du in den Worten, ich im Raum dazwischen.
Umarmen wir die Stille,
die in der Dunkelheit pulsiert,
und erzählen die Geschichten,
die nur wir hören.“

Die Poesie nickt, ein stilles Versprechen schwingt mit:
„Lass uns die Nacht feiern,
in ihrer Unendlichkeit,
wo Gedanken fliegen
und die Zeit stillsteht,
um den Zauber des Moments festzuhalten.“

شارك المقال :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

اقرأ أيضاً ...

Bavê Zozanê

Du roj berê 26 .08.2026 kongirê yekem yê damezrandina Yekîtiya Nivîskarên Kurdistanê li Diyasporayê li bajarê Dûsseldorf a Alemanî bi navê Hejar Mûkiryanî di bin slogana -ber bi wêjeyeke Kurdistanî resen û hevçerx ve- hate lidarxistin.Û ez bi şanazî wek endam beşdar bûm.

Ev gaveke girîng e ji…

Tengezar Marînî

Silav xwendevano:

Pirr biraderan ji min pirsiyar kirin û di rêka Messenger, WhatsApp û telefonan re, çima tu li Kongirê yekem amade nebûyî?. Birastî ez şerim dikim bibêjim, piştî bêhtir 40sal î ji nivîsînê, biraderekî nenivîskar, telefona min kir û got em te weke mêvan vedixwînin Kongira xwe ya Fiderasiyona nivîskarên Kurdistan li Diaspora دیاسپۆرا….

Hozanê Girkundê

Ya ku bi hûçikên dilê min girt û derbasî
Hicreya hestên xwe kir tu bû
Ya ku min fêrî noşandina meyê kir
Li sikakên serxweşyê
Giyan ji sînga min revand dîsa tu bû
Ya ku min li bin barana
Bendemamê dihişt û kincên
Xeyala te li xwe dikir erê tu bû
Ya ku girî di çavên min de
Gêj dikir
Û mîna balindekî basik…

Rebhan Remadan

“Kurdistan di navbera Serxwebûn û Dagirkeriyê de”.. Pirtûkeke dîrokî û rexneyî ye ji bo nivîskar û têkoşerê kurd ê rehmetî Mihemed Mela Ehmed. Diyariyeke ecêb û tijî sembolîzm ku bîst sal beriya koça xwe ya dawî, bi taybetî di 14ê Tebaxa 2005an de dyarî min kiribû. Eve salvegera diyarikirina vê…