Fewaz EBDÊ
Di meha Adarê de
Weke te dixwest
Ba bi awaza têleke tembûrê re tu birî
di nav qelşên noteyan de di xew ve çûyî
Nexweşxane textekî ji bêdengiyê bû
Pisîkan
ji mêvanên dihatin seredana te
bêhtir henasên te dijimartin
Di quncikê de
mirarî di çavên Nisrîn de asê mabûn
bi destê lerzok awaza çûna te dijenî.
Êşê destê xwe li milê te dixist
têlên te yên jihevketî didan ser hev
mûzîkê serê xwe datanî ser sînga te
ya ku sirgûnê barê wê giran kiribû
Ey bilbilê xemgîn!
Xwediyê fîxana nîvco!
Li seranserê rêwîtiya te
bask çiqasî kurt bûn!
çiqasÎ asîman ji vedenga stiranên te dûr bû!
Ey bilbilê ku dilê te henaseke kêfê nekişand!
ji aviya rûkê gulê têr venexwar!
Û ne te Buhar li ser dikka nebediyê himêz kir!
Dema bajar mirina te ragihand
Kolan û sikak hejiyan
Xwîsî di qirikan de ma
Qarîn gihan asîmanê hefta
Lê tu bi tena serê xwe bû
Tu li bende sersaxiya pêşî bû û
kes tunebû destê te bigire.
Tu bi tenê bûyî û
agirê derdên te gurtir dibû
perperîkên bîranînên te xwe lê digirtin
axîna gula te di tariyê de dixeniqî
mîna zarokeke pêsîra diya xwe winda kiribe.
Çaxê “Gava ez mirim” li asîman belav bû
Ji nav bexçan meşîn û bi rê ketin
Xwe li bejn û bala te ya bilind girtin
Bajar biçûk bû
Bejna te tê hilnedihat!
Ew li nemra pêlava te digeriyan
libên tizbiya te dijmartin
pehnbûna cama berçavka te dipîvan
Lê te
dûrbûna di navbera birîn û awazê de dipîva
di navbera vedengeke ji devê tembûrê revyayî û
dîwarên zindanê yî sarî ku
deyaxa te mîna rojan dijimartin
Di kolanan de
dengê te bê laş bi rê ve diçe
dişibe toza Pêşmergeyên ku li ser pişta stranan vedigeriyan
dişibe welatekî nema nexşeya xwe dibîne.
Tembûra te çira pênca ye, diçirise
xemgîn û biyan
li xwe temaşe dike çawa li ber bayê jibîrkirinê dişewite
Ne Xaça Sor û ne jî Heyv
bi hewara wê ve nayên
Tenê roniyeke melûl
di bîrdanka aso de
diyar dibe!
Ho layê Şêxo!
Tenê te ji wan kesan re distira
ewên ku ji xewnan pêve wan tişt nebûn.
Te ji wan re “Azad e şêrîn” û
“Em hemû Pêşmerge ne.” stira
Gelo Pêşmergeyan azadî dane te?
Gelo te kelemçe bi stiranên xwe şikandin?
Ey vedenga çiyayên koçber!
Ey têla tembûrêyî ku naqete!
Gelo niha tu dengê xwe dibihîzî?
Tu li wir stiranan dibêjî?
Li wir, cihê
bêtirs
bê sirgûn
bê kelemçe û
bêsînor?
