Kulmek ji Axê
ji bo Husên Hebeş
Berbang li Efrînê zû bişkivî
Şevê êdî nema xwe ragirt
Tarîtiya xwe rakir
da ku derkeve ronahiyê
lê ronahî tirsa wê ya herî xirab e
bêhna napalmê ji ba dihat
Toza Napalmê li ser çavên wê bû
û dîtina wê asteng kir bû
Her tişt bi pirranî ji wan re hat
pêşî roj, axa pîroz, zeviyên zeytûnan yên xurt
paşê şer, talan, wêranî
niha windabûn, mirina hêdî
û sifira bêgumanî ya jiyanê
Nobelîstên aştiyê gotinên xwe daqurtandin
Diranên wek derziyê li ser erdê bariyan
bêçare xwîn diherike…
Zarokekî riya malê winda kir
rê tune
mal tune
di çavên wî de mirin kûrtir bû
ji erdê kûrtir bû
Ew li ber malên wêrankirî rûniştiye
yên ku berê navê wan hebûn
nav û navnîşan
nav, navnîşan û jiyana di navbera wan de
Bi destên xwe dikole
dikole, kevir û tebloyên textî yên şikestî radike
ji nişkêve radiweste, be destekî digire
destê ku di nav axa kolandî de derketiye
xwe xwar dike û maç dike
devê wî tije ax dibe
jiyana wî tije ax dibe
Destê diya wî
kulmek axê bû.
Ji Îngilîzî: Husên M. Hebeş
——————————-
A POEM BY LILY MICHAELIDES
A LUMP OF EARTH
for Hussein Habasch
In Afrin, day broke early
the night could not take it any longer
it unraveled its darkness to step into the light
but the light is its worst fear
and it is burned from napalm
the air smelled of napalm
and the dust of napalm was glued
to the eyes blocking the sight
Everything was given them in abundance
first the sun, the fertile land, the robust olive groves
then the war, the looting, desolation
now loss, slow death
the absolute zero of life
The Nobelists of peace swallowed their words
Teeth like needles rained down on the land
that bleeds helplessly…
…A child lost his way home
there is no way
there is no home
into his eyes death probed deeper
deeper into the earth
He sits by the ruins
that used to have a name
name and address
name, address and life between them
He is digging with his hands
digging, casting away the stones, the broken planks
all of a sudden stops and grabs a hand
that protruded through the dug-out earth
bows to kiss it
his mouth filled with earth
his life filled with earth
the hand of his mother
was a lump of earth.
——————————————–
ΕΝΑΣ ΣΒΩΛΟΣ ΧΩΜΑ
για τον Hussein Habasch
Στο Aφρίν ξημέρωσε νωρίς
δεν άντεχε άλλο η νύχτα
ξήλωσε τα σκοτάδια της να βγει στο φως
Όμως το φως είναι ο φόβος της
κι είναι καμένο από ναπάλμ
κι ο αέρας μύριζε ναπάλμ
η σκόνη από ναπάλμ κολλούσε
κι έφραζε την όραση
Όλα τους ήρθαν άφθονα
πρώτα ο ήλιος, η εύφορη γη, οι κραταιοί ελαιώνες
ύστερα ο πόλεμος, η λεηλασία, η ερήμωση
τώρα η απώλεια, ο αργός θάνατος
το απόλυτο μηδέν της ζωής
Οι νομπελίστες της ειρήνης κατάπιαν τα λόγια τους.
Δόντια βελόνες έπεσαν πάνω στον τόπο
που αβοήθητος αιμορραγεί…
…Ένα παιδί έχασε το δρόμο προς το σπίτι του
δεν υπάρχει δρόμος
δεν υπάρχει σπίτι
στα μάτια του βαθύτερος μπήκε ο θάνατος
βαθύτερος, μέσα στη γη
Κάθεται δίπλα στα χαλάσματα
σ’ αυτά που πριν είχαν όνομα
όνομα και διεύθυνση
όνομα, διεύθυνση και ζωή ανάμεσά τους
Σκάβει με τα χέρια του
σκάβει, πετά τις πέτρες, τα σπασμένα ξύλα
σταματά απότομα κι αρπάζει ένα χέρι
που εξείχε μέσ’ από το σκαμμένο χώμα
σκύβει να το φιλήσει
το στόμα του γέμισε χώμα
τα μάτια του γέμισαν χώμα
η ζωή του γέμισε χώμα
το χέρι της μάνας του
ήταν ένας σβώλος χώμα.
