M. Emîn SadûnXeyal rê nadin hev û di ser hev de hildigurin. Yek rê nade ya dî, çep û rast dikevin, hin ji lez dihiltepilin û bi dev ve diçin erdê û nasekinin, û ji kaniya serî direvin û dûr dikevin, bi çargavî bazdidin, berê xwe didin rê û rêbaran nizanin wê bi kûdê ve herin.Her yek berî ya dî xwe derdixe, baskên xwe lihev didin û bi lez difirin… havî dibin û natebitin, bê hêvî dibin û li wardozan venagerin, yên vedgerin jî çeng şikestî û serî jêkirî di di nav xwînê de digevizin.
Xeyalên bizdînok di malzaroka tirsînok de razayîn divecniqin.
Xeyal ji serkaniyê derdibin û dizin, û bi lez û bez dipekin û belav dibin…dikevin rêl û newalan, kes nizane bi kûdê ve diherikin. Tenê bi ref û keriyan derdikevin û diteriqin.
Xeyalên gêj û sersam wek kêzik û mûriyan di pesarên çiyayê xeman de hildiperikin.
Hin ji wan lalin û hin kerin û korin..sipîne, keskin û sor û zerin, xemilandî ne bi bisik, rû guroverin û bejin bilindin û xweş esmerin…
Xiyalên şor, tirş û tûj berî tevan derdikevin û dixindirin û li peyî kerwên di nava zox û xusîtiyê de digevizin.
Xeyal pirin rê nadin hev û wek pelên daran diwerin…li ber bayê peyîzê dikevin û venagerin.
Xeyalên revya yî bi esmana dikevin û di nava stêrikan de dizivirin.
Xeyalên bargiran di deryayan de şil û pil dibin û diqufilin.
Xeyalek rê nade ya dî û her yek dixwaze ya pêşîn siwar be û ji warê xwe here, bikûve, ew bi xwe jî nizanin, lê cih li wan teng bûye û li devereke fereh û aram digerin.
Xiyalin bi tamin û bi bêhnin, lê nava wan kurmî, kawî û zerin…
Xeyalên per şikestî û hêvî qurmiçî di rê de difetisin û yên sax jî mayîn di nav lingan de diperçiqin.
Xeyalên avis û li ber zanê, hin bi rê de zan û hin dî di nava sernişîf û evrazan de beravêtî diketin.
Xeyalin wek perwane û pirpirîkan belav dibin û li çirayekî digerin, li ber ronahiya wê dawet û dîlanan dikin ta dişewitin.
Xeyalin û xweş xeyalin, xeyalin xumalî ne û zehif ciwanin, lê ji ber hişke saliyê bê dost û hevalin.
Erê min xeyal di hiş û bîran de xwedî kirin û kedî kirin, mezin kirin û ketin ber firandinê, lê dema firîn û hêlîn cih hiştin bûne nêçîr ji nêçîrvanan re û di nav tepk û dafkên wan de çengokirî û serjêkirî diperpitin.
Xewnên salan û xeyalên nava malan li kolanên biyaniyê dideqisîlin û di bin barê giran de pişt şikestî dixewixin û di ser devê xwe de dikevin û dinixumin, û di bin barê xwe de dilikumin…
Ta vê kêkîkê kesî nezanî kî derê kewara xeyalan vikir û mebesta wî ji wê yekê çibû!!??…
kî vekir, bila vekir be, lê xwezî dîsa min bikariya xeyalên xwe bidim hev û wan li hev bihewînim, û li war û warkozên berê bizivirînim, Kulên xwe di nav wan de bikewînim, û êşên sala û birînên nêmgirtî bixwerînim. Vî temenê mayî bi keriyê xem û xeyalên xwe yên xweş û nexweş re biborînim û bînahiya çavan bi wan re biçirînim û perika guh li ber oxîn û nalîna wan biqetînim.
Hin ji wan lalin û hin kerin û korin..sipîne, keskin û sor û zerin, xemilandî ne bi bisik, rû guroverin û bejin bilindin û xweş esmerin…
Xiyalên şor, tirş û tûj berî tevan derdikevin û dixindirin û li peyî kerwên di nava zox û xusîtiyê de digevizin.
Xeyal pirin rê nadin hev û wek pelên daran diwerin…li ber bayê peyîzê dikevin û venagerin.
Xeyalên revya yî bi esmana dikevin û di nava stêrikan de dizivirin.
Xeyalên bargiran di deryayan de şil û pil dibin û diqufilin.
Xeyalek rê nade ya dî û her yek dixwaze ya pêşîn siwar be û ji warê xwe here, bikûve, ew bi xwe jî nizanin, lê cih li wan teng bûye û li devereke fereh û aram digerin.
Xiyalin bi tamin û bi bêhnin, lê nava wan kurmî, kawî û zerin…
Xeyalên per şikestî û hêvî qurmiçî di rê de difetisin û yên sax jî mayîn di nav lingan de diperçiqin.
Xeyalên avis û li ber zanê, hin bi rê de zan û hin dî di nava sernişîf û evrazan de beravêtî diketin.
Xeyalin wek perwane û pirpirîkan belav dibin û li çirayekî digerin, li ber ronahiya wê dawet û dîlanan dikin ta dişewitin.
Xeyalin û xweş xeyalin, xeyalin xumalî ne û zehif ciwanin, lê ji ber hişke saliyê bê dost û hevalin.
Erê min xeyal di hiş û bîran de xwedî kirin û kedî kirin, mezin kirin û ketin ber firandinê, lê dema firîn û hêlîn cih hiştin bûne nêçîr ji nêçîrvanan re û di nav tepk û dafkên wan de çengokirî û serjêkirî diperpitin.
Xewnên salan û xeyalên nava malan li kolanên biyaniyê dideqisîlin û di bin barê giran de pişt şikestî dixewixin û di ser devê xwe de dikevin û dinixumin, û di bin barê xwe de dilikumin…
Ta vê kêkîkê kesî nezanî kî derê kewara xeyalan vikir û mebesta wî ji wê yekê çibû!!??…
kî vekir, bila vekir be, lê xwezî dîsa min bikariya xeyalên xwe bidim hev û wan li hev bihewînim, û li war û warkozên berê bizivirînim, Kulên xwe di nav wan de bikewînim, û êşên sala û birînên nêmgirtî bixwerînim. Vî temenê mayî bi keriyê xem û xeyalên xwe yên xweş û nexweş re biborînim û bînahiya çavan bi wan re biçirînim û perika guh li ber oxîn û nalîna wan biqetînim.
