M.Emîn Sadûn- Dêrika Hemko.
Îro bi bihîstina koçbarkirina xebatkar û serkirdeyê kurdê navdar Yûsivê Dîbo re, bîrdanka min ez li bîranînên min vegerandim û hinekî ez di paş de zivirandim. Xortaniya min anî bîra min û germiya dilê min ji kar û xebatê re da ber çavên min. Erê ka ew rojên berê, wefadarî û dilsozî ji kêşeya gelê bindest û perîşan re. ka ew xebatkarên merd, dilovan û cansivik, yên ku xem û merema wan êş û janên gelê wan bû.
Bi taybetî ew roj ji bîra min naçe, û ma sax û zindî di bîrdanka min de.
Ew roja ku ez rêwengî bûm û ber bi Şama şerîf ve rê diketim.
Sal jî di navbera salên 1985- 1986 an de ye.
Sal jî di navbera salên 1985- 1986 an de ye.
Ji nişkî ve çavên min bi xebatkar Yûsivê Dîbo ket, ku pişta wî li min bû û şipiya di nava polmanê de, xwe bi nava wê girtibû û ji Dêrikê wê here bajarê xwe Qamîşlo, piştî karekê rêxistinî yê partiya xwe, Partiya Çepa Kurd li Sûriyê.
Dema min ew dît, ez ber bi wî ve çûm û min xwe lêda naskirin û min jê xwest ku bê li cihê min rûne. Lê pêşîn daxwaza min red kir û nexwest li cihê min rûne. Piştî lavlav û rijdbûna min, ew hat û li cihê min rûnişt û ez seraserî wî mam şipiya ta em gihane bajarê Qamîşlo, li wir me xatir ji hev xwest û spasiya min kir û ew ji polmanê peya bû û ez li cihê xwe rûniştim û ber bi Şamê ve çûm.
Dema îro koça dawî kir, tevî ku piştî wê min gelek caran dît û me kar û xebateke dirêj di nava rêzên Partiya Çepa kurd li Sûriyê de de bi hev re kir û pir caran rexneyên dijwar jî lê dikirin û bi taybetî piştî ku bû sekirtêrê Partiyê piştî koçbarkirina xebatkatê buhagiran Ismetê Seyda, lê ew roj ma di bîrdanka min de û îro ew di hişê min de qeliqî û xwe vezîland.
Di berê de, bav û kalên me gotine; ta tu li ser destên xwe nemeşê, tu qedrê lingên xwe nizanî.
Ta me jî xebatkar û siyasetmedarên piştî sala 2011 an nedîtin, me qedir û qîmetê xebatkar û siyasetmedarên xwe yên dêrîn û kevnar nedizanî û nas jî nedikir.
Silav li giyanê wan xebatkar û siyasetmedaran be yên dûrî êş, derd û janên gelê xwe neketin ta serî danînîn û koça dawî kirin.
Dema min ew dît, ez ber bi wî ve çûm û min xwe lêda naskirin û min jê xwest ku bê li cihê min rûne. Lê pêşîn daxwaza min red kir û nexwest li cihê min rûne. Piştî lavlav û rijdbûna min, ew hat û li cihê min rûnişt û ez seraserî wî mam şipiya ta em gihane bajarê Qamîşlo, li wir me xatir ji hev xwest û spasiya min kir û ew ji polmanê peya bû û ez li cihê xwe rûniştim û ber bi Şamê ve çûm.
Dema îro koça dawî kir, tevî ku piştî wê min gelek caran dît û me kar û xebateke dirêj di nava rêzên Partiya Çepa kurd li Sûriyê de de bi hev re kir û pir caran rexneyên dijwar jî lê dikirin û bi taybetî piştî ku bû sekirtêrê Partiyê piştî koçbarkirina xebatkatê buhagiran Ismetê Seyda, lê ew roj ma di bîrdanka min de û îro ew di hişê min de qeliqî û xwe vezîland.
Di berê de, bav û kalên me gotine; ta tu li ser destên xwe nemeşê, tu qedrê lingên xwe nizanî.
Ta me jî xebatkar û siyasetmedarên piştî sala 2011 an nedîtin, me qedir û qîmetê xebatkar û siyasetmedarên xwe yên dêrîn û kevnar nedizanî û nas jî nedikir.
Silav li giyanê wan xebatkar û siyasetmedaran be yên dûrî êş, derd û janên gelê xwe neketin ta serî danînîn û koça dawî kirin.
