M.Emîn Sadûn
Piştî serboreke dewlemend û ezmoneke zengîn di nava rêzên Tevgera kurdî de. Ji min re zelal bû û baş hate naskirin, û bi taybetî piştî rûreşiya Sûriyê, ku tevaya parçebûn, jihevçûn û cudabûnên di laşê wê tevgerê de rûdayîn, tenê yek eger hebû û ew bû sedemê vî derdê bê derman. Ji cûdabûna pêşîn bigire ta ya dawiya vê dawiyê û her weha yên di rê de jî. Ew e egerê şer,nakokî û hevrikiya wan ji hev re, ne ku ji ber cêwaziya ramyarî, helwesta siyasî, qelsbûna rêxistinî, serastkirina rêyên kar û felatê, yan jê nûjenkirin û geşepêdana şiyanên xebatê ne. Lê Belê tenê egerek hebû, ew jî beza li peyî bidestxistina desthilatdariya darayî bû.
Ji ber wê jî berhemê keda wan tê xuyakirin, ku di xebata şêst salan de, nekarîn rêxistineke xurt û hevgirtî damezrînin yan pirojeyekê abûrî levdayî saz bikin û li ser bingeha wî pirojeyî, rewşa rewşenbîrî, rêxistinî, civakî û ragihandinê ava bikin.
Tenê man destvekirî û her partiyekî destê xwe dirêjî aliyekî kurdistanî kir, ku bi vê yekê, man çav nimiz û şikestî, û laşekî neweş bê liv û nîşan, û serkirdayetiyeke mirî bê kêr û beryar.
