Hunermend û mafê Helbestê!

Adil Xelîl, Swîsra
Îro ez dixwazim li ser Helbestvanekî kurdnetew û welatperwer ku, mixabin, gelek Helbestên wî bûne Stran û bi dengê Hunermendin hêja, wek Hunermend Mihemed Şêxo, Mehmûd Ezîz Șakir hatine gotin, lê ev Helbestên ha bi navê wî nehatine naskirin. Wek: Rêwiyo, Emîme Emîne, Axîna min tim ji dil tê, were were nik min rûne, Xwedê çawa gul wa çê kir, «Ez bûme pîrê xemcivîn?» u.h.d.
wêne: Hilal ê Botanî

Ev Helbestvan Hilal ê Botanî ye, bavê Hejar, ku ta îro li bajarê
Qamişlo dimîne û hêvîdarim rojên xweyên xweştir hê jî derbasbike.
Helbest
a Rêwiyo, yeke ji wan helbestên wî, ku bi Awaz û dengê Hunermendê hêja
Mehmûd Ezîz û M. Elî Şakir hatiye gotin. Ev Helbest xwedî çîrokeke
taybete û gelek ji guhdarên kurd nizanin bo kê û li kû de ev Helbest
hatiye ristin.
Helbest a Rêwiyo di 13 -14.09.1975 -an de, li Bêrûdê,
Lubnanê, ji bo Ismaîl Hesaf, ku çû Yekîtîya Sovyêtê bo xwendinê, hatiye
nivîsîn. Helbestvan Hilal gelekî ji Ismaîl hezdikir û orta wan pir xweş
bû, hin di karê siyasî de û hin jî weke mervantîyê (Ismaîl xalê zarokên
wîye). Êdî dema ku ewî Ismaîl bi rêxist, hestên wî yên Helbestvanîyê
germ bûn û xwîn a wî ya bêrîkirinê jî keliya û ev helbest a Rêwiyo hate
ziman.
Rêwiyo, Helbesteke ji peyvên rojane resen, kûr û tijî
bêrîkirin û hezkirin hatîye nivîsîn, hema tu di bê je qey bo du aşiqan
hatiye nivîsîn.
Weke ku helbest çawa xweş, nazik û sivike, wilo jî
Awaz a wê bi rehetî cihê xwe di dilê mirov de digire. Ji xwe Meqamê
Seba, ku di nav Kurdan de pir şewat û bêrîkirineke kûr dide xuyakirin,
xwe li helbestê vegirtiye û li gor wê hatiye, ya ku xweştir jî kirîye,
ew dengê Hinermendê hêja Mehmûd Ezîz e, ku wilo bi şewat cihê xwe di
dilê her guhdarekî de girtiye. Li dawiyê ez vê stranê jî bi dengê
Hunermend M. Ezîz pêşkêşî we dikim.
https://www.youtube.com/watch?v=yVmG6i6o5e0
Rêwiyo!
Rêwiyo, xatir bixwaze
Bera dilê min bê xem raze
Tu ji min re bûyî xweş awaze
Rêwiyo, xatir bixwaze
**********
Vê riya dûr tu dikî here
Nizan im çi çax tê vegere
De her rêwiyo xwedê bi te re
Rêwiyo, xatir bixwaze
**********
Hêvîdar im pir nemîne
Cerg û dilê min nek bi xwîne
Xerîbî ne tu hêlîn e
Rêwiyo, xatir bixwaze
**********
Ciyê te li bin baskê min e
Li nav herdû mijankê min e
Li nav hil û mûryê min e
Rêwiyo, xatir bixwaze
**********
Çavê min tim li hêviya te ye
Xeynî te ji min re tune ye
Çima te ha ji min tune ye
Rêwiyo, xatir bixwaze
**********
Tu bi silametî vegere
Ber çavê min here were
Cerg û dilê min ji te re
Rêwiyo, xatir bixwaze.
**********
Helbest: Hilal ê Botanî
Gotin û Awaz: Mehmûd Ezîz & M Elî Şakir

شارك المقال :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

اقرأ أيضاً ...

Li gorî PDKT’ê, avakirina ku bi navê “Bakur-Rojhilata Sûriyê” tê binavkirin, projeyeke ewlehiyê ya derbasdar û taktîkî ye ku bi pêşengiya Dewletên Yekbûyî yên Amerîkayê hatiye şekilandin. Ev proje di tu qonaxê de mafên neteweyî yên gelê Kurd bi awayekî stratejîk û siyasal garantî nekiriye. Ji ber vê yekê, ku îro pêvajoyekî şikestinê…

Bizava Aştîya Navxweyî (BAN) sazîyeka sivîl e ku ji rewşenbîr, mafnas û akademîsyenên li Kurdistanê û dîyasporayê ne, pêk hatîye; bûyerên xeternak ku li taxên kurdnişîn ên Şêx Meqsûd û Eşrefîyeyê di van rojên dawî da pêk hatin, ji nêz ve dişopîne û bı tundi şermezar dike.
Di van bûyeran da, ev taxên kurdnişîn bi tank…

Mihemed Hemo

Kê ji dil de hezkiribe, êdî bawer nake ku xeraptrîn; jiyana cengêye.

Raste! Şer dikare laşan bêxîne, lê hezkirin jî dikare, rûmetê bêxîne.

Hezkirin di welatê me de wek Çokelatê erzan e: bi kaxetên ciwan tên pêçan, lê zû bi meran de vedidin; li şûna ku merov dilxweş bik, merov dicersîne.

Ger merov bi qurbaniyên evînê hest bibe, hêstirên xwe ji qurbanên qeza û cengan re namînin.

Demekê min kompaniyek li Hewlêrê bi rê ve dibir. Karmendekî me li deriyê min da û got:

Mamoste, keçek Sûrî bi tenê ye, doza kar dike.

Min got:

Başe, ger wisa ye, guneh e, bila kar bike!

Turbîlekê bide dest wê xortê di metbexê de û metbexê bide destê keçikê!

Min jî wisa, bi dilnermî, kompaniyê bi rê ve dibir; ne bi duristî.

Roja din ez çûm kar. Gava ez ketim deriyê bîroya xwe, min dît her tişt pak û li hevhatiye. Ez pêhest bûm ku destekî nû ketîye nivîsgeha min. Min ji karmendekê re got:

Çi bi nivîsgeha min hatî?

Wê bi berkenkî şermokî got:

Ew keça Sûrî ya ku nû ketîye kar, pak kirî.

Hîn em daxfîn. Wê karmenda nû qehwe ji me re anî.

Fewaz EBDÊ

Em hîn jî li ser rêçikên xwaromaro dimeşin,

Em û rekeh li hev banîne

Çi rengê wê be

Bi çi şêweyî be;

çi ji hesinê neteweyî

û çi ji zêrê olî be.

Lê em ;

Em…