Roja 13.11.1960Namî dibêje: Hin bi hin pêtên agir dijwar û bilindtir dibûn, rengê şîpa aş di derî, kulek û penceran re tavêtin. Kesî nema dikarî bû nêzîk bibe, yên dihatin, didîtin ko agir bi vî rengî ye, naçar disekinîn, mîna Zerdeştiyan li dor agir diçûn û dihatin û didîtin bê çawa pêlên agirê sor û şîn bîst e bîst, çil e çil xortên ciwan di kûrangiha sînemê de didan ber sînga xwe.
Weke rifdek gurên kanûnan birçî, bikeve koza berxan ya bê şivan û bê xwedî. Ji wan hin diketin û hin radibûn û hin radibûn û dîsa diketin. Bi yek dengî digotin:
Yadê… Yabo… Hawar e… Ez şewitîm, ez peritîm.
Bi vî rengî qêrîn û hawara wan, di nav pêl û pêtên agir de bi rengekî mûsîqî awaz û deng dida.
Lê yadê û yabo, xwîşk û bira, metik û xaltîk, ap û xal, pismam û dotmam ji wan dûr bûn û dengê wê mûsîqa bi şewat ne dikirin.
Metelok dibêje: Xwediyê talanê dengê hawarê nak e.
Mela Ehmedê Namî. Qamişlo
Ji pirtûka Agirê Sînema Amûdê rûpel, 31
Bi vî rengî qêrîn û hawara wan, di nav pêl û pêtên agir de bi rengekî mûsîqî awaz û deng dida.
Lê yadê û yabo, xwîşk û bira, metik û xaltîk, ap û xal, pismam û dotmam ji wan dûr bûn û dengê wê mûsîqa bi şewat ne dikirin.
Metelok dibêje: Xwediyê talanê dengê hawarê nak e.
Mela Ehmedê Namî. Qamişlo
Ji pirtûka Agirê Sînema Amûdê rûpel, 31
