Can Birahim û Dîwana LORÎN

Konê Reş
 
  LORÎN; yekemîn dîwana helbestvan Can
Birahîm
e. Ev Dîwan di serê vî meha tîrmehê de li Qamişlo bi çapek taybet
hatiye çap û belavkirin. Dîwan ji 128 rûpelan pêk tê; ji diyarî, pêşgotin û 10
helbestên di nevbera kut û dirêj de ye.. Pêşgotin, min nivîsandiye û da ku
dirêj nekim û serê we neêşînim, fermo pêşgotina min ji Dîwana Lorîn a mamoste
Can
Birahîm re daniye bixwînin:
(Ji berî du salan ve
ye ku min Can Birahîm nas kiriye. Bi wê naskirinê re, her heftî  carekê du caran rêka xwe bi min dixîne,
tûrikê xwe ji helbestên nû li ber min radixîne.. Ez jî, bi guhdariyek
berpirsyane li helbestên wî guhdarî dikim û gelek caran bi gotinên wî ji şîn û
şadiyê û bi hestê wî re hatime hejandin.. Wek ku kêfa min ji şêweyî hunandina
wî û ramanên wî ji helbestê re hatiye, ji kêm helbestvanên din re hatiye.
  Helbestên wî bi nûjeniyeke xweş hatine ristin, ne kêmî nûjeniya helbestên pêşketî di nav cîranên me de ji Ereb, Ecem û Tirkan. Ji xwe helbestên wî bi gotinên kurdî yên orjînal û watedar xemîlandîne û bi zimanekî hêsan û nerim ku tev celebên xwendevanan têde digihêjin, hatine nivîsandin.
  Eger dirêjbûnê di hin helbestên wî de dibînim û di hina de jî bêtir kirasê herêmî ku bi Kobanî ve girêdayî ye xuya dikin. Ev herdû şanik hinekî ji nirxê helbestê kêm dikin. Xwezî di helbestên hatî de hayê wî ji vê yekê hebe. Ji ber ku heyamê me heyamê lez û bezê ye, ew dema zêde bi mirov re nîne ku helbesta dirêj bixwîne û çax û demê xwe pêre derbas bike..
  Can Birahîm yek ji wan kesên ku civaka xwe dişopîne, bi welatiyên xwe ve girêdayî ye û hewl dide ku wan ji nêzîk ve nas bike. Ji xwe çendî nivîskar bi civaka xwe ve girêdayî be, wiha wê berhemên wî duristir bin û bêtir bêne xwendin.. Ji xwe pêwistiya me bi xwendevanan heye.
  Wek ku ez zanim helbest; çand û felsefeya mirovê helbestvan e. Dîtin û hêviyên wî ne, ji pêşketina civaka wî re.. Helbestvanê afrêner, ew mirovê ku rewşenbîriya xwe, serwextiya xwe bi rengekî helbestî dihûne û têde felsefeya xwe ya jiyanê, ji evîn, hezkirin û kul û xeman li ber welatiyên xwe datîne.. Can Birahîm yek ji van mirova ye.
  Helbestvan Can Birahîm di sala 1969an de li Kobanî, gundê (Qeraçê Şêxan), çêbûye, xwendina seretayî, navendî û lîse li bajarê (Reqqayê) bidawî anîye, lê her têkiliyên wî ji gundê bapîrê wî û civaka Kurdî ya orjînal qut nebûye û hez zimanê kurdî kiriye û bi ziman û ferhenga kurdî ve hatiye girêdan.
  Di sala 1988an de di bin bandora kalikê xwe (Hemûdê Mislim) û helbestvan (Yûsivê Berazî) de xwe berdaye meydana hunandina helbestê û têde biserketiye.. Li gor şopandina min jêre; eger berdewam bike wê cihekî xwe yê bilind di Kurdistanê de bibîne.
  Naxwazim di pesnê dîwana Can Birahîm de liqata tîpên ziwa bikim û tîpan bi kotekî durêzî hev bikime, helbestên di nav destên we de xweş bersivin ji pesnê min re).
Konê Reş, Qamişlo, 12/7/2017

شارك المقال :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

اقرأ أيضاً ...

Li gorî PDKT’ê, avakirina ku bi navê “Bakur-Rojhilata Sûriyê” tê binavkirin, projeyeke ewlehiyê ya derbasdar û taktîkî ye ku bi pêşengiya Dewletên Yekbûyî yên Amerîkayê hatiye şekilandin. Ev proje di tu qonaxê de mafên neteweyî yên gelê Kurd bi awayekî stratejîk û siyasal garantî nekiriye. Ji ber vê yekê, ku îro pêvajoyekî şikestinê…

Bizava Aştîya Navxweyî (BAN) sazîyeka sivîl e ku ji rewşenbîr, mafnas û akademîsyenên li Kurdistanê û dîyasporayê ne, pêk hatîye; bûyerên xeternak ku li taxên kurdnişîn ên Şêx Meqsûd û Eşrefîyeyê di van rojên dawî da pêk hatin, ji nêz ve dişopîne û bı tundi şermezar dike.
Di van bûyeran da, ev taxên kurdnişîn bi tank…

Mihemed Hemo

Kê ji dil de hezkiribe, êdî bawer nake ku xeraptrîn; jiyana cengêye.

Raste! Şer dikare laşan bêxîne, lê hezkirin jî dikare, rûmetê bêxîne.

Hezkirin di welatê me de wek Çokelatê erzan e: bi kaxetên ciwan tên pêçan, lê zû bi meran de vedidin; li şûna ku merov dilxweş bik, merov dicersîne.

Ger merov bi qurbaniyên evînê hest bibe, hêstirên xwe ji qurbanên qeza û cengan re namînin.

Demekê min kompaniyek li Hewlêrê bi rê ve dibir. Karmendekî me li deriyê min da û got:

Mamoste, keçek Sûrî bi tenê ye, doza kar dike.

Min got:

Başe, ger wisa ye, guneh e, bila kar bike!

Turbîlekê bide dest wê xortê di metbexê de û metbexê bide destê keçikê!

Min jî wisa, bi dilnermî, kompaniyê bi rê ve dibir; ne bi duristî.

Roja din ez çûm kar. Gava ez ketim deriyê bîroya xwe, min dît her tişt pak û li hevhatiye. Ez pêhest bûm ku destekî nû ketîye nivîsgeha min. Min ji karmendekê re got:

Çi bi nivîsgeha min hatî?

Wê bi berkenkî şermokî got:

Ew keça Sûrî ya ku nû ketîye kar, pak kirî.

Hîn em daxfîn. Wê karmenda nû qehwe ji me re anî.

Fewaz EBDÊ

Em hîn jî li ser rêçikên xwaromaro dimeşin,

Em û rekeh li hev banîne

Çi rengê wê be

Bi çi şêweyî be;

çi ji hesinê neteweyî

û çi ji zêrê olî be.

Lê em ;

Em…