NAVÊ VÊ TEROR E

Akif Hesen
Bombekirin, şewitandin û girtina nivîsxaneyên partiyên siyasî û tevgerên
ciwanan li Rojavayê Kurdistanê kiriyarên terorane ne. Ti navên din ji vê yekê
re nayên peyadakirin.
Gelo
ev çi tirse ketî di dilê pkk de ku ewqas har dibe? Çima ji nîşkan ve ewqas
çavsor dibe? Ew ketiye paranoyeke bê serûber. Hinekan ji wan re tiştin gotine,
lê em nizanin kî ne û çi gotine. Nexwe mirovên li ser hişê xwe vê yekê nakin.
Kiriyarên wiha civaka me hîn zêdetir perçe dikin. Ev ne îşaretên xêrê ne. Yanî hûn, bi çi awayî be jî, dixwazin serê milet bitewînin, wî teslîm bigirin.
Ma dibe mirov hêza desthilatdariyê ewqas xerab li hember gelê xwe pêk bîne? Tu wan ji gelê xwe hesab nakî? Vêca ev misîbetek mezin e.
Tu wan tevan xayîn dibînî? Wê demê rojên hin tarîtir li benda me ne.
Gelo dengekî aqilane di nav pkk tune ye? Ger tune be, welat dikeve tuneleke tarî û ev fersendên dîrokî wek avê di nav tiliyên me re derbas dibin.
Li hember hinek kêmasiyan mirov dikare bêdeng bimîne, lê ev ne kêmasî ne, ev tam teror e.
Gelê li hember van kiriyaran bêdeng bimîne, wî gelî ji zû de koletî heq kiriye.

شارك المقال :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

اقرأ أيضاً ...

Li gorî PDKT’ê, avakirina ku bi navê “Bakur-Rojhilata Sûriyê” tê binavkirin, projeyeke ewlehiyê ya derbasdar û taktîkî ye ku bi pêşengiya Dewletên Yekbûyî yên Amerîkayê hatiye şekilandin. Ev proje di tu qonaxê de mafên neteweyî yên gelê Kurd bi awayekî stratejîk û siyasal garantî nekiriye. Ji ber vê yekê, ku îro pêvajoyekî şikestinê…

Bizava Aştîya Navxweyî (BAN) sazîyeka sivîl e ku ji rewşenbîr, mafnas û akademîsyenên li Kurdistanê û dîyasporayê ne, pêk hatîye; bûyerên xeternak ku li taxên kurdnişîn ên Şêx Meqsûd û Eşrefîyeyê di van rojên dawî da pêk hatin, ji nêz ve dişopîne û bı tundi şermezar dike.
Di van bûyeran da, ev taxên kurdnişîn bi tank…

Mihemed Hemo

Kê ji dil de hezkiribe, êdî bawer nake ku xeraptrîn; jiyana cengêye.

Raste! Şer dikare laşan bêxîne, lê hezkirin jî dikare, rûmetê bêxîne.

Hezkirin di welatê me de wek Çokelatê erzan e: bi kaxetên ciwan tên pêçan, lê zû bi meran de vedidin; li şûna ku merov dilxweş bik, merov dicersîne.

Ger merov bi qurbaniyên evînê hest bibe, hêstirên xwe ji qurbanên qeza û cengan re namînin.

Demekê min kompaniyek li Hewlêrê bi rê ve dibir. Karmendekî me li deriyê min da û got:

Mamoste, keçek Sûrî bi tenê ye, doza kar dike.

Min got:

Başe, ger wisa ye, guneh e, bila kar bike!

Turbîlekê bide dest wê xortê di metbexê de û metbexê bide destê keçikê!

Min jî wisa, bi dilnermî, kompaniyê bi rê ve dibir; ne bi duristî.

Roja din ez çûm kar. Gava ez ketim deriyê bîroya xwe, min dît her tişt pak û li hevhatiye. Ez pêhest bûm ku destekî nû ketîye nivîsgeha min. Min ji karmendekê re got:

Çi bi nivîsgeha min hatî?

Wê bi berkenkî şermokî got:

Ew keça Sûrî ya ku nû ketîye kar, pak kirî.

Hîn em daxfîn. Wê karmenda nû qehwe ji me re anî.

Fewaz EBDÊ

Em hîn jî li ser rêçikên xwaromaro dimeşin,

Em û rekeh li hev banîne

Çi rengê wê be

Bi çi şêweyî be;

çi ji hesinê neteweyî

û çi ji zêrê olî be.

Lê em ;

Em…