Ezbenî!

Ezbenî! Carna tu neçar
dibî dergehê mala xwe ji ber bahozê bigre, da ku xewnên te yên kevin bi xwe re
nebe. Û tu bi aramî di mala xwe de razê. Û carana.. Pêwîste tu dergehê mala
xwe, pencereyên mala xwe ji bahozê re veke..

   Erê ezbenî!,
Bela bahoz derbasî mala te bibe, firax û miraxên te li hev xîne, bîranînên te
tev bide. Û berê pencereyên mala te biguherîne..  Carna jî pêwîste ku tu bang li bahozê bike da
ku berê asoyê nerînên te biguherîne.

   Raweste
ezbenî! Te aghadar bikim. Gelek caran bahoz giring in, pêwîstiya mirov bi hin
volqanên temirandî heye, ku careke din ew volqan gurr bibin..

   Ezbenî!
Carna tebitbûn û bedengî, westandin û perîşaniye.. Ma tu ji lavlav û
rawestandina di rêzê de ne westiyayî..? Ew rêz û sekinandina li hêviya Sultan..
Û Sultan te nas nakî.. Hayê wî ji rawestandina te, xuzkirina te.. Gilî û
gazinên te nîne.. Reva te ji ber, bala wî nakşîne. Bi tenê jêre giringe ku
pişta te lêbe û tu dûrî wî here.

   Ezbenî! Carna
kursî ji rûniştna rûniştvanan diwestin! Çima kursî nameşin û ji xwe re li
cihekî bilindtir nagerin..?! Xwezî kursî biaxifyana. Bawer nekin ez bê hêvî
bibim, hêviyên min mezin in. Rojekê wê kursî biaxifin, lê ne bi zimanê ku îro
em pê diaxifin..

   Ezbenî!
Carna tu neçar dibî ku di bajarê Kerran re bimeşe.. Hingî devê xwe bigre.. Ne
bistirê û ne bike hawar.. Kî bi te dikene bela bikene..

Konê Reş, Qamişlo, 05.9.2014