Tengezarê Marînî“Carekê pêdivî ye, mirov ji hev dûr bikeve:
Carekê dixwaze di yê din negihe—
Carekê her yekî rê ji xwe re cot dike–û her yek bitena xwe diçe
Ma gunehê kê ji wan e?”
Kurt Tucholsky li nava sirûdên lihevnehatinê û vê xirecirê dîsa tu li bîra min î.
Xopanê şarên me yek bi yek ji nav awirên me direvin.. diçin..
Qamişloka me li ber xwe dide û simbilê serê memikên wê zelût û zel,itî bûne..
bayê bakur hîn me dêşîne seydayê min..
Rojhilata dil jî kesera dilê me venamirîne..
têra te nakin ev gazind.
Dizanim, dizanim li hawîrdora me sîbera te konê xwe vedaye…
erê zor e û di vê zoriyê de, te tînim hizra xwe.
Kanîn yên firtone li nav serê me belav dikirin û xwe dikirin xwedawendê êşa vî bajarî.. bazdan seydayê min…..Min jî baz da..
Min ji xwe, ji bajar, ji tirsê, ji êşê berbi tenetiyê ve min bazda.
Roj vala diçe ava, dem tê û diçe, wêneyê bajarê me winda
ew dengên bitenê, nêçîra reşê ne bêhnê berdidin.
Ev destpêk bênav seydayê min, di tarîbûna xwe de dûrahiyeke jihevketî me.
Noq dibim di mirinê de, herroje v halê min e. Çavên min roniya xwe li dewsa xwe hiştine.Mitala meke: yê dawî dimirire, dibe tovê rojê! Xewnên min ji xwînê mişt bûne. Qeyîka Nuh jî danegeha xwe şaş kir.
Pêlavên min tije av bûne. Av bê masî ne, av xewlî heft welatan bi serê melevanên xwe da kiriye
Tu, mamosteyê min :
– Di vê şevê de, ez bi nezaniya xwe ve mijûl im,
dûr .. dûr, tiliyên min di nav qeşayê de ne. Nexşeya min, di nav deryayê de, li latekî rast hatiye. pêl…, pêl bilind dibin û pira di navbera min û min da xwe vedizîlîne. Dirêj dibe, ez nagihim xwe. Di sorahiya êvarê de, beyeban im, bitenê..
li nav rûpelên êşâ xwe, melodiyeke sar, lîstikeke sistopisto, deryayeke bi humegum û guhekî biçûûûûk im. Erê, herdem a ku zarokek bimire.. xwedê derbeder dimîne. Reş e, jiyana min, deryayeke bêdeng e. Jibîrkirinek im li nav xwîna henasa vî welatî
Û tu…Welatekî jibîrkirî li ser pişta xewnên me…
