Yadê

Yê xuristî yê Kurdî min xwe naskirî ku ez ez im..  Lê ez çiqasî ezezok bûm, ji xwere bûm, lê tu ne ji xwe re bû, ta lalbûna te, di (Ayay-Aya) dengê te li ber dilê min dida..

Ta niha ku temenê min pêncî û şeş sal in, hîna jî ez fêrî navê te nebûme, ey Wesîla min: beryia mirna ta dîrokek bû û paşî mirina dîrokek bû. Ehhew çiqas sêwitya temenê mez in girane!

Hîna şîrê te di giyanê min de kat dide, ew metxan hişyariya min bû bi dehên salan yadê..

Va hih ez şiyar bûm li ser dûrbûna ya bê dawî û binî yadê..

De ka ezê çawa xwe vala bikim ji valahiya ku te di pey xwe re hiştiye?

Bêziraviya  min bibûrîne yadê ku min nikarîbû te ji êşa te biparêze..

Êşê çiqasî de te ji dar xistibû, lê tevî wiha jî te xwe dida jiyana me: Em keç û xurên te!

Te giyana xwe diyarî me dikir…

Oooh yadê! Di xweşiyêde  yadê , di nexweşiyê de yadêêê..

Tême dest û lingê te yadê..

Va ezê li xwe mikurêm yadê, ku jiyana xweş û hezkkir in ji rexê te dihatin, ku koçkirina te hînî jiyaneke  din kirime, daku ez dilê xwe ji jiyan û mirovan re fireh tir bikim..

Oxra te ya xêrê be yadê, cihê te buhiştî be yadê, silavê min bighîne bavê min, lê ez bihêvîme ku tu jêre nebêje: Kurê bi hewarê min de nehat, lê ez zoz didime te, û mirovên ku  li ber dilê min dan di şîniya te de, ku ez te hembêzî giyana xwe kim ta lerizandina dawî di laşê min de..

Yadê û hey yadê…