Ji bo Bavê Ciwan di bîranîna salvegera wî de

 
Diya Ciwan

                                    Min digot qey tu carî, dara Mazî hişk nabe….

û kevirên gundê me pîr nabin….
Min digot qey tu carî, Stêrik ranazên……
û birînên min careke dî şiyar nabin..
Min digot qey tu carî,
pênûsa min lal nabe…
De were loooo…de were lo…

Malavawo..
Çavên min û van helbestan.. ji riya vegera te..
westihan û qerimîn..
De were looo..
de were lo..binêre;
ka çawa ez bi rondikên xwe destnimêj digrim !!
Kî dibêje derdê te bê dermane..
û çûna te bê vegere..!!??
Hey lê lêêê…hey lê lê….
Hey lo loooo..hey lo lo….
De were loooo..
Dê tu henekê xwe li kê bikî..?
Bi Xwedê…Her heft bira û her pênc xwehik
û her şeş zarok..
Her çar dîwar…..
Cîran û kolan..
Balgeh û doşeka te…
Berçavk û se’eta te
hemî weke min dibêjin :
De were looooo
de bese looo
De were lo….berya ku agirê mirina xopan
xewnên min hemiyan
bi hev re bişewitînin …
Ma tu carî
pismaman xwe ji ber sozên Dotmaman dane alîkî..!!!??
De were lo…
Bi Xwedê, ditirsim ku bimrim
eger rojekê ez hest bikim ku
vaye
tu
  MIRÎ.

   Diya Ciwan
   11 . 07 . 2011

   diya-ciwan@hotmail.de

شارك المقال :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

اقرأ أيضاً ...

Li gorî PDKT’ê, avakirina ku bi navê “Bakur-Rojhilata Sûriyê” tê binavkirin, projeyeke ewlehiyê ya derbasdar û taktîkî ye ku bi pêşengiya Dewletên Yekbûyî yên Amerîkayê hatiye şekilandin. Ev proje di tu qonaxê de mafên neteweyî yên gelê Kurd bi awayekî stratejîk û siyasal garantî nekiriye. Ji ber vê yekê, ku îro pêvajoyekî şikestinê…

Bizava Aştîya Navxweyî (BAN) sazîyeka sivîl e ku ji rewşenbîr, mafnas û akademîsyenên li Kurdistanê û dîyasporayê ne, pêk hatîye; bûyerên xeternak ku li taxên kurdnişîn ên Şêx Meqsûd û Eşrefîyeyê di van rojên dawî da pêk hatin, ji nêz ve dişopîne û bı tundi şermezar dike.
Di van bûyeran da, ev taxên kurdnişîn bi tank…

Mihemed Hemo

Kê ji dil de hezkiribe, êdî bawer nake ku xeraptrîn; jiyana cengêye.

Raste! Şer dikare laşan bêxîne, lê hezkirin jî dikare, rûmetê bêxîne.

Hezkirin di welatê me de wek Çokelatê erzan e: bi kaxetên ciwan tên pêçan, lê zû bi meran de vedidin; li şûna ku merov dilxweş bik, merov dicersîne.

Ger merov bi qurbaniyên evînê hest bibe, hêstirên xwe ji qurbanên qeza û cengan re namînin.

Demekê min kompaniyek li Hewlêrê bi rê ve dibir. Karmendekî me li deriyê min da û got:

Mamoste, keçek Sûrî bi tenê ye, doza kar dike.

Min got:

Başe, ger wisa ye, guneh e, bila kar bike!

Turbîlekê bide dest wê xortê di metbexê de û metbexê bide destê keçikê!

Min jî wisa, bi dilnermî, kompaniyê bi rê ve dibir; ne bi duristî.

Roja din ez çûm kar. Gava ez ketim deriyê bîroya xwe, min dît her tişt pak û li hevhatiye. Ez pêhest bûm ku destekî nû ketîye nivîsgeha min. Min ji karmendekê re got:

Çi bi nivîsgeha min hatî?

Wê bi berkenkî şermokî got:

Ew keça Sûrî ya ku nû ketîye kar, pak kirî.

Hîn em daxfîn. Wê karmenda nû qehwe ji me re anî.

Fewaz EBDÊ

Em hîn jî li ser rêçikên xwaromaro dimeşin,

Em û rekeh li hev banîne

Çi rengê wê be

Bi çi şêweyî be;

çi ji hesinê neteweyî

û çi ji zêrê olî be.

Lê em ;

Em…