Ma ji girî pê ve çi ji me tê

  Diyar Ehmed


B
i rastî dema kesatiyekê kurd yê navdar, bîrber,rewşenbîr û têkoşer koçbar dibe,ji nû ve em dikevin di xem û kovana wî de, wek ku ji nişkî ve ji me ve hate naskirin,û mîna tavyên baranê nivîs û gotar li ser jîn û jiyana wî têne belavkirin,gelek kes li ser digirîn û gelekên dîtir reşê li ser girêdidin,hin dirabin qencî û başiyên wî dijimêrin û hin dî pesnê wî vedidin.
 Ev yeke bû ye diyardeyeka civakî û rewşa mirovê me yê siyasetmedar,nivîskar û rewşenbîr pêhatiye nîşandan. ev bizave dirêj nake,di wan çend rojan de yan çend mihan de zincîra wan nivîseran nayê birîn,lê hêdî hêdî bi demê re ew mirov tê jibîrkirin û ta di gihê wê yekê nav û dengê wî ji bîranîna mirovî jî tê avêtin,yan di quncikin wê yên tarî de toz di ser wêneyê wî de tê girtin.
Tiştekî raste…dema mirov bikevê di gul û xema mirovên xebatar,dilbêş û kurdperwer de û herweha ne ku tiştekî şaşe dema mirov qencî û başyên kesên têkoşer û netewperwer bêje û ji xelkê re bi de naskirin û pesnê wî bide.lê tişta ku gereke ji her kesî re xuyabe, ewe ku mirovê ne cansivik, c ivakêş, bêhinfereh, singfekirî, camêr, zana, çavbel, qurbanîda, dilovan,merd, diltenik, mirovperwer, rastbêj, kurdperwer, cangorî û hişemend be, nikare bibe mirovekê serwer û serkêş, û wê di civakê de bi qencî ne wê naskirin, di hiş û sewdanê miletê xwe de cih nagire, û wê nav û deng di rûpelê dîroka xebata milet de negire, herweha kesê van nîşan û sîmayan ne hilgire wê ne karibe di dil û canê miletê xwe de bijî, eger di nav rêzên pêşîn de maweyekî berdewam jî bimîne û pê re domjî bike,lê wê rastiya wî were xuyanîkirin, ji ber tucarî mirov nikare bi gotin û nivîsan rastiyan biguhere û mirovan weke nêrîn û xwestekên xwe li ser xelkê ferzbike.
Başe… eger em dêz û koma van pesna li ser vî kesî dinasin, gelo…çima em wan li ser saxiya wî na bêjin, ta ku em dilê wî yê fereh û gerim geş û gerimtir nakin, sînorê naverast û bergehê wî dilê tenik û merd ferehtir nabin,berê xelkê nadinê de û wî li xelkê jî şêrîn nakin û jînenîgariya wî bi mêranî nadin naskirin.
Di baweriya min de dem ne tenê hatiye ku mirov xwe ji vê diyardeyê rizgar bike, lê çax li me derbasbûye û em mane li paş, dikayên gotinên borî vedigerînin dicûn û ji nû ve dadiqurtînin.

Bi rastî ez nizanim bi nav bikim.gelo… em vê yekê nizanin yan jê em nezanin…?
Bayê rewşa civaka me ya paşketî, ji hev tarûmar û jihevketî, rêz û rawazên me yên kevnar vê yekê di ser me de dibarînê,yan rewşa me ya siyasî, aborî,civakî û rewşenbîrî hêlaye çand û hişemendiya miletê me bi vî rengî werê rengdan,yan jê siyasetên erbkarî, zordarî, şovînî, sitemkarî û nejadperistî, paşeroja reş û tarî, kiryar û beryarên birçîbûn û bêkariyê,nebûna êmnahî û aramiyê, penaberî û belengaziyê, ferman û zagonên ewarte, reftar û tawanên tund û tûjiyê yên dijî miletê me têne kirin,û belavbûna ra û rîçlên gendeleya siyasî, çandî û civakî ya ku bi rêk û pêk têkirin, û derbasbûna wê di nava hiş û sewdanê mirovan de û vekêşana û daketina wê ta di kelşên hestiyan de jî, kartêkirineka xurt û kûr li ser rewşa mirovan çêkir, pêre nêrîn û ramanên mirovan jî hatin guhertin,peywendî û girdanên wan çi bi hev re û çi bi civakê re lawazbûn, zargotina şêrîn ya
bav û bapîran, miştaxa çiyan ji gotinên pêşiyan, rêz û rawazên ku carê komelgeha kurdî pê pesnê xwe vedida îro man ji derveyî dîrokê û di bazara têkilî û danûstandinan de çengek nişxwar û ka rizî nayînê,mixbin eve rewşa ku kaniya wan gotar û nivîsan jê derdibe.ma ka gelo kengî emê bikarin yan jê bigihin wê yekê ku em netenê li rex beravekî tenê yê çemê jîn û jiyana mirovê dilpak, çeleng, ronakbîr û ramankêş rawestin,beravê çelengî, qencî û başiyn bê ku em derbasî beravê dî yê çemî bibin,beravê dîtin û ramanan, bîr û boçûnan,nêrîn û helwêstan û em şûna wan zehmetkêş û çirahilgiran bigirin,wê şopê ji mirovan re geşbikin û rê li ber nefşê nûhatî xweşbikin,barê kar  û xebatê bi dilpakî û dûr ji berjewendiyên xwe yên taybet hilgirin.hingî wê dilê mirovê xebatkar û kurdprwer di gorê de bimînê rehet û kesên rêya wan girtine wê bimînin serfiraz û dilxweş, û wê canê wan bi kar û xebatê xweştir bike û baweriyên wan wê mestir û sergihayîtir bibe.
Dibe mirov xwe negire li ber pêla dijwara koçbarkirin û jinavbirina dost û hevalekê hêja û berketî,mirov di barkirin û çûna wî de biheje,agirekê bê dû di nava hinavê mirovî de pêkeve, êş û şewata xwe berde di kûrahiya dil, can û hinavan de, ji ber mirov bi xwe xwîn û goşte, û komek ji hest û nestên tenik û nazike,bi taybetî ew kesê ku perwerde û firşik bûye bi çanda hijêkirina mirov û mirovantiyê, parastina jîngehê, cîbicîkirina yasa û dadmendiyê, pêkanîna wekhevî û canê lêborînê, û hatiye meyandin û nimandin bi têgehên netewperwerî û mafê mirovan. lê dawiyê ma ka ji girî û karkarê pê ve çi di destê me de maye,ku em tevina hêviyên xwe li ser bi hûnin û xewna paşerojeka xweş bixwazin.

شارك المقال :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

اقرأ أيضاً ...

Tengezar Marînî

Ji bo em bikaribin pirsan biafirînin, pêdiviye em hişmendiya xwe têxin bin barê lixwevegeranê.

Vê carê bi felsefa civakî re û yek ji wan profesorên Fîlosof ên jin (Hanah Arendt

Teoriyên felsfa Civakî yên Hannah Arendt

Hannah Arendt (1906-1975) teorîzan û fîlozofeke siyasî ya bibandor…

EBDILBAQȊ ELȊ

Avdareke nȗ ȗ rewșȇn dijwar

Dem dibûre û sal li pey salȇ tȇn, sal nȗ dibin, temenê mirov jî bi xwe re kintir û kevintir dike, lȇ mirov tu carȋ ranaweste, hêvî, omȋd û dilxwazî di dil de her dimînin ȗ her ȗ her nȗjen, zindî û…

Narîn Omer

Bi çavên min te nabînin
bi lêvên min te naxwînin
Di dermafên te şaşyar in
xwe yekcarê dixapînin

Nikarim bê te jîndarbim
tenê rûnim tenê rabim
Tuyî mayîn tu jîna min
ji ber mana te vîndar bim

Li gor dana te bêzar im
li ber pesnên te bêzar im
Ziman û ev qelem jar bûn
li şûna…

Rêber Hebûn

Dîwana Sîmirbazî bi şêweyekî zanyarî û wêjeyî hatiye nivîsandin ji aliyê helbestvana Kurdistanî Kubar Hawar.

Ev pirtûka wê ya dûyem e ji weşanên Şilêr e, pirtûk ji 130 rûpelî pêktê, bêgûman ku ev mijar dewlemend e bi raman û şîrovekirinê ji pêşî bi nîşana Sîmirbaz ve destpê…