Dema Azad dimre


Yasîn Hisên

(Ji bona ne mirina hunermend Azad)

-1-
Kesekî nizanîbû bê çi dixwaze..û hîna jî nizan in, her rojek jêre mirinek bû, rengê mirina wî reş,,,sor,,,şîn,,,kesk û sipî bû. Tev mirina xelkên bajêr jî dixiste xurcika xwe de û bê bêdengî bang dikir, me nizanîbû bê çi di dilê wî de heye, tiştê di dilê wî de li ser tiliyên wê sema dikirin…û difiriyan.

-2-
Roja 15/2/2010an, li ber min rawestiya, bi saw min jê pirsî:
– Tê heta kengî rêwî be.?
– kuro tu behsa çi dike? Qey tu dîn bû ye? çend roj in û ezê herim, ma hawa hevala min î li xerîbiyê li ku ne aniha? Ma qey divê em her tiştî bi nav bikin..
-3-
Gelek celebên mirinê hene, mirina têr û zengîna, mirina ciwamêra, mirina nemiran, mirina feqîr û perîşana..
Ya wî , hemû mirin bûn..
-4-
Diçû devereke dûr ku kes wî nabîn e, digot: kevala min birçî ye…
-5-
Jê pirsîn: sipî û reş çi rengî dide?
– sipî…! sipîbûna şîr…şîrê jinek bîst û yek salî û di zayîna xwe a yekem de be, û reş ..reşa şevên Amûdê… de vêga hûn bêjin bê wê çi kerafî jê derkeve?
-6-
Erêêêêêêêêê
Ez Azad im… û ê qebûl nake bera serê xwe li dîwara xe…
Û

Pêl kevala xwe kir…!

شارك المقال :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

اقرأ أيضاً ...

Li gorî PDKT’ê, avakirina ku bi navê “Bakur-Rojhilata Sûriyê” tê binavkirin, projeyeke ewlehiyê ya derbasdar û taktîkî ye ku bi pêşengiya Dewletên Yekbûyî yên Amerîkayê hatiye şekilandin. Ev proje di tu qonaxê de mafên neteweyî yên gelê Kurd bi awayekî stratejîk û siyasal garantî nekiriye. Ji ber vê yekê, ku îro pêvajoyekî şikestinê…

Bizava Aştîya Navxweyî (BAN) sazîyeka sivîl e ku ji rewşenbîr, mafnas û akademîsyenên li Kurdistanê û dîyasporayê ne, pêk hatîye; bûyerên xeternak ku li taxên kurdnişîn ên Şêx Meqsûd û Eşrefîyeyê di van rojên dawî da pêk hatin, ji nêz ve dişopîne û bı tundi şermezar dike.
Di van bûyeran da, ev taxên kurdnişîn bi tank…

Mihemed Hemo

Kê ji dil de hezkiribe, êdî bawer nake ku xeraptrîn; jiyana cengêye.

Raste! Şer dikare laşan bêxîne, lê hezkirin jî dikare, rûmetê bêxîne.

Hezkirin di welatê me de wek Çokelatê erzan e: bi kaxetên ciwan tên pêçan, lê zû bi meran de vedidin; li şûna ku merov dilxweş bik, merov dicersîne.

Ger merov bi qurbaniyên evînê hest bibe, hêstirên xwe ji qurbanên qeza û cengan re namînin.

Demekê min kompaniyek li Hewlêrê bi rê ve dibir. Karmendekî me li deriyê min da û got:

Mamoste, keçek Sûrî bi tenê ye, doza kar dike.

Min got:

Başe, ger wisa ye, guneh e, bila kar bike!

Turbîlekê bide dest wê xortê di metbexê de û metbexê bide destê keçikê!

Min jî wisa, bi dilnermî, kompaniyê bi rê ve dibir; ne bi duristî.

Roja din ez çûm kar. Gava ez ketim deriyê bîroya xwe, min dît her tişt pak û li hevhatiye. Ez pêhest bûm ku destekî nû ketîye nivîsgeha min. Min ji karmendekê re got:

Çi bi nivîsgeha min hatî?

Wê bi berkenkî şermokî got:

Ew keça Sûrî ya ku nû ketîye kar, pak kirî.

Hîn em daxfîn. Wê karmenda nû qehwe ji me re anî.

Fewaz EBDÊ

Em hîn jî li ser rêçikên xwaromaro dimeşin,

Em û rekeh li hev banîne

Çi rengê wê be

Bi çi şêweyî be;

çi ji hesinê neteweyî

û çi ji zêrê olî be.

Lê em ;

Em…