ŞEVEK JI ŞEVÊN DÎNATIYÊ

Demhat Dêrikî

Ji wê şeva te di navbera destê min de ez birîm şeva xwe
û di wê şevê de xak li benda barîna dilovaniya barana evînê dikir nale nal

Çend wêne bi wênekêşa çavê me kirin feryad û wêneyên şeva me ya bê guneh kişandin?
Çend çirke, çend xule, çend demjêmir dahola tirsê li ser qada şermê
di dilê me de dikir gom gom ta ku barana şevê barî?..
Erê ez gorî!
Erê gula bi ava dilê min di nava dilê min de bûyî gulistan!
Erê ya ku ez her kêlî di bajarê dilê xwe de wê dikim xewneke bê dawî!..
Wê demê baran barî
Wê demê xak û baran di nava destana ramûsanên azadiyê de
hev gevaztin!..hev birin, birin, birin ta ku xak kenî!…
Niha jî va tu mêhvana şeva minî
û ez dilê xwe ji singê derdixim, dikim destegul
û di piyala ji xunava lêvên te de pêşkêşî caniya te dikim.
Erê  ya ji giyanê min buhatir, tu jî bi beşrîna xwe, min di nava pêlên şeva xwe de dubare dike dînê şevê…
Va li vê şevê bi te re firdidim li bajarê hezkirina te…
Ev çi şevek xweş bû gulê?…
Ev romanek bû ji barana şevê
Ev navê awazeke ji agirê nevemirî bû di agirdanka şevê de.
Ev şev pirtûkeke nenivîsandîbû ji êşên xewnên pêkhatî gula min!