Reşî û tarî li Qamişlo ye û çirîska ronahiyê li nêv dilê Nisêbînê ye

  şahî û xemgîniya wan yeke, ew her dû hêlîna kevokeke baskên wê li vî rexî û li wî rexî dide himbêz dike, di cîhanê geşbûnê de dide fir û perwazan, ew li ber tava xizêma Nevertîtî rojên xwe temaşe dikin. Her kes riwê xwe bi elenda pîtdariya we dişo, lê ji bo min ez bi lewentoya bihna dîroka sermedî ser çavên pîroz dikim.
Li vir, Li vê xaka han sed qiral, û serok serên xwe tewandin, û bi bejna xwe ya dirêj xwe daqûl kirin û mistek ji axa afrandina te birin û çavên dîroka serkeftî kilkirin, Û hûn dizanin ji bo ku te ji xewa şîrîn şiyar nekin sedî wekî Daryos, Iskender û Kesrayê Qehreman hespên xwe sekinandin û çendî ramîsanan dane wan.
Gelo nayê bîra te çendî caran te doz û lave lav dikir ku tu destên bûkên me hinne bikî, ji ber ku em tevê li orîcanilya rojên berxwedana mêrxasiyê şanî her kesê ku digote em qehremanên dewr û devera serkeftinê ye ye.
Tê bîra min gava em  hêdî hêdî ber bi sînorê Nisêbîbê ve diçûn, û bi taybetî Min berê xwe dida bakur, Bakurê şêrîn, bakurê dilê min î birîndar ku ev bû çend salin buhurî min mirovên xwe ne dîtibû, dost û hogerên xwe bibînim û ez li hemberî vê helewstê  ez  pir fedîkarim ku xwedayê mezin sariyeke orîcînal xistiye dilê min ku ez tiştan ser bala xwe davêjim, ev kira hajî nexweşiyeke ez ne karim jê tewaw bibim, her ez dikevim bin fedyê, lê ez çi bikim kurd dibêjin: Kurrmê şîrî heya pîrî.
Bixwedê kes nikare ev rewşa ha rast bike, Neyse ez bi arezûyeke (şewq, rexbe) mezin ez ji dîmenên Qamişloka min berê xwe didim wan avahî, kolan, dehl û deviyên Nisêbînê rûniştibûm Ez bi dilêşiyeke mezin li rewşa her bajarokên biçûk temaşe dikim, ez bendewariya kulîlkên nîsanê wê bûm, ku min dixwest ez wan  tiliyên we yên xunavîn ramîsim, Lê kesî behwer ne dikir ku  tu xweşteviya her dû çavên mîzopotamiya ye,   di çavên dem û dewra Qamişlo de mistek ji asoya çavkilkirina Cûdî Metîne,  mezobotamiya bi xemil û xêza xwe li seranserî cîhanê xwe paye dike û dibêje : Li wir li Qamişloka min dîrok bejna xwe bi bihna şilêr û qurunfilan pêwerdike,  we mistek ji surra ji sihra (Nefrtîtî) ya (Mîtanî) standiye û we bi  nazenîna bejna û bala wê porên zeriyên her dû bajaran hinekiriye.       
Belê ahûyên  min yên nazenîn, bese heya kengî hûnê vê beza han bikin, heya kengî  hûnê  li  rehwaniya hespê  Keyxisroyê serfiraz sihredar bibin. Lê jibîr nekin ku Qamişlo û Nisêbînê du dilin biçûkin tu caran tayê damarên dilên wan nayên  perçekirin .        
Ax….Ax: Ezê çawa dilê xwe ji we re vekim Qamişloka min, Nisêbîna min hûn dizanin tu ferhengên cîhanê nikarin kul û derdên mendalekî.
Lê li Qamişlo hîn zînat û zordariya bi serên me tên xurt û gurrtir dibe, serkutkirineke ku em nikarin şevbuhêrkekê an jî pirtûkeke bi zimanên kurdî derînin, Lê li Nisêbînê vaye Turkan piştî ku mukur ne dihatin ku milletekî kurd heye vaye belediya Nisêbînê navendeke rewşenbîrî damezirandin, navenedek bi kevirên xweşik navê wê kirine naveneda Mîtanî ya rewşenbîrî, û di vê navendê de pirtûkxaneyeke biuçûk, cihê şanpo û tiyatro, û holeke civînan û kavîtireyeke antîke avakirin.
Niha hêjaye gotinê ku Nisêbînê ji warê gundîtiyê bi alî şaristaniyeke bedew hate afrandin, kuçe, û riyên paqij û rajekariyên têvel pêşketî çê dibe, ew ji Qamişlo paqij tire. Qamişlo nemaye ew bajarê berê, Sîwaneke reş tarî bi ser dil û giyanê vî bajarî girtiye, li movikên pişta vê bajarê baskên azadiyê şikestîne, Lê li wir navenda Mîtanî ewê li seranserî mezopotamiya şewqa xwe belav bike, ewê deverên tarî ronî bike,
Belê hêjaye gotinê ku tu li ber vê avahiya gewre rawestî û li şîn û vîna mirovên kurd bê wê çawa bi alî şaristaniyê ve herî.
Nisêbîn ber bi azadiyê ve dice û Qamişlo ber bi mij û dûmanê ve dice.
Lê cardin ez dubare dikim hûn her dû xatûnin û li ser textê payberzbûna mezopotamiya sihredar.