Demhat Dêrikî
Xewna yekê
Li wî welatî
Li wî bajarê ku penaber rondikên
Hesreta sirûşta gundên xwe belav dikirin..
Li mezela te
Li ser keneba ber pencera ji dengan re girtî
Ez û tu di nava bê dengiya şevê de rûniştîbûn
Lê dengê dilê me li hemû quncik û deverên mezelê
Bi ava serxweşiyê digeriyan
Û em bi kêliyên rakirina sitûnên şermtirsa sed salan
Ber bi hev dihatin,nêzîk dibûn,dibûn yek
Û di vê yekbûnê de textê dadgeha şermê hildiweşî…
Xewna duyê
Dîsa şev bû
Ez û tu û pirtûkxana te ya nefispiçk
Di ken û peyvên te yên qamişlokî de diçûn
Aşopên Dêrika deştzêrîn û me
Li ber kenarê ava mezin ayetên eşqê dixwendin esmer.
Xewna sêyê
Hêj em li wir bûn esmer
Ava mezin wek me şiyar bû
Dida ber pêlan
Awaza wê bilind dibû
Dengê me tevlî wî dengî dibû
Em çûbûn bê veger,hemû sînor di nava ahînên me de
Di nava awaza yekbûna me de rabûn.
Êdî şev şeva me bû esmer.
Xewna çarê
Şev bû,strana xwezî esmer bû mêhvan
Stran beredwam bû
Û pora te li ser canê min cotdikir,bêhna xwe direşand
Memikên gihayî jî,bi xunava xwe avdanî dikir
Lêv di tenûra maçên şevê de sor bûbûn
Can di deryaya avcanî de melevaniyek bê westan dikirin
Û hemû diherikîn şeva pîroz esmer.
