Ezîz Xemcivîn
Roj pêncşem bû, ew ji gund hat.
Du kevok di destên wê de bûn,
dan destên min,
keniya û got: „Ev ji bo Sozdil in.”
Cotê kevokan,
bi germa xwe ve ketin sînga min…
Du germ pêrgî hev hatin.
Çav jî di hundirê hev de dawerivîn.
Kanî ji nerînên tihnî diherikîn…
Bi meşa me a dirêj re,
bi germa hembêza min û germa kevokan re,
bi vehandina şahiya hevdîtinên spî re,
bi koçberiya hişê min bi bal derya meya çavan re
zimanê hestan nema aram dibû!
Hevokên bejnan li ber bayê hogiriyê teqle dibûn.
Mamosteya min,
temen nerawestiya û roj ji rojan şerm nekirin.
Va baxçeyê sînga min spî bû
û kevokên evîna te hêj hêlîna xwe tê de ava dikin!
Li welatan li reva bêdawî digerim.
Li çiyayan pênûsa kovî di nav buhara pirtûkan de
li taxavikên gîha diçêre.
Min tu di şana xewnekê de dîl kiriyî…
Min ji te re pîşoyê ramanê ronî kiriye…
Min ji te re ziyana deman rave kiriye…
Navê te heyvanê ewrê bi sîber e,
dilê te pencereya sewdanê
ko li ser gelek nihêniyan sîwana xwe vegirtiye.
Zîxanên nerînên me di hêlînên çavan de dilûsiyan.
Em û kevok, me xweşbûna libokên bişirandinê dixwar.
Heyvê, ji dûr ve çavdêrî li civata me dikir!
Min çavên xwe û çavên yarê bi çavên heyvê re girêdan.
Dîlberê tu hevaltiya heyvê dikî!
Yekser lavlavka şahiya veşartî,
himêz dorpêç kirin.
Ji roja rûyê wê heyva heval şermîn bû,
di lêkdana awiran de pîşoyê Beko Ewan li ber pêyên me vêket.
Li ser agirê dilan hozanên bengîn sîwan vegirtin.
Maseya xemilî,
yariyên destên me û sîngên kevokan diwênand.
Bi xewnên balindeyan re em herdu rêwî bi hev re dikeniyan.
Me dilên xwe mîna deşt û zozanan spartin maseyê
û henaseyên me nema li tu sînoran dirawestiyan.
û henaseyên me nema li tu sînoran dirawestiyan.
Stêra felsefeya şev û rojê,
destê min nema dizane,
bi bêdiliya kîjan buharê te xatir ji wî xwest!
Zimanê min di salvegera lalbûna xwe de qerimî maye..
Guhê min jî li ber deriyê we
bihîstokên hêviyê çandine.
14.02.2009
Ezîz Xemcivîn
Ezîz Xemcivîn
Ji dîwana Pêlên Ahîna Matmayî
Weşanxaneya J&J Amed 2021
Şîrove (0)