Demhat Dêrikî
Esmer!
Çend şev ji şevekê zan û çend şev
Navê xwe li ser dînatiya me kolan?
Çend şev bûn şahidê cenga lêvên me
Û çend şev em di nava xwe de birin
Demjimêrên ne qedexekirî?
Esmerê,di hembêzên şevê te de
Em dibûn du kes,du kesên nexwaz li welatê (şermê!)
Çîrokên şevên me
Li kolanên qerçiyan digeriyan
Em bûbûn gunehbar!
Li mizgeftan ayetên sêdaran li me dixwendin
Û sond dixwarin şevên me serjêkin!
Lê şevên me dirêj dibûn
Pir dibûn
Biryar şev bû,bawerî şev bû û
Şev evîna me bû!..
Erê esmera şevên min,me pişta xwe dida peyvên demborî
Û wek her şev dîsa tu bi kirasê şevê dihatî
Ser textê dilê min
Dubare hemû cîhan di nava memikê te de jibîr dibû
Û ez dibûm girtiyek di nava lêvên te yê xunavî de
Ku dibirim buhuşta Hesen Sebah!
Şevên me jibîr neke Esmer
Guh nede wan soz û peymanan
Ew her kêlî bi şûrê zivîstanê, buharê dikujin!
Ew her kêlî rûbarên zayîn û jiyanê diçikînin!
Ew her kêlî bi zagonên xwe yê di tariyê de pûç bûyîn
Buharên nûgihayî dişewitînin!
Na esmer,ew ne ji mene û ne ji paytexta welatê mene,
Guh need wan,
Were
Bila her şev çemên laşê me biherikin,
Bila her şev em di nava ava wan çeman de xwe ji gunehên wan bişon!
Şevên me pîrozin,şevên me ji malzaroka dilê me
Tevlî tazîbûna canê me dibin
Û jînê hembêz dikin.
Bila soza me
Berdewamiya şevên me bin Esmer!…
Şevên me pir xweşin Esmer.
